Verhalen vanop de trein

Voor échte avonturiers

2011-06-28T20:36:00.005+02:00

De avonturen die ik meemaak op het perron of in de trein, zijn niets in vergelijking met wat m'n neef Arnout allemaal al gedaan heeft: die reist op een avontuurlijke manier, gaat overal ter wereld klimmen, doet (winter)trekkings enz.

Arnout Pieters bushcraft
En op 1 juli start hij z'n eigen zaak op.
Via cursussen en workshops deelt hij zijn opgedane kennis en ervaring over bushcraft. Wat dit is? Kort gezegd: de kunst om te overleven in de natuur. Via praktische oefeningen leert Arnout je hoe je o.a. vuur kan maken, water kan vinden en hoe je voedsel uit de natuur kan halen. Z'n cursussen zijn zowel geschikt voor de avontuurlijke reiziger als voor de natuurliefhebber die wat meer kennis wil opdoen over fauna en flora, ecologie, observatie van dieren enz.

Geïnteresseerd? Neem dan zeker een kijkje op z'n gloednieuwe website. Je vindt er info over de verschillende mogelijke cursussen en survivalworkshops voor kinderen en volwassenen.

Volg een cursus en ontdek de Robinson in jezelf!

Iedere dag een nieuw avontuur

2010-12-03T23:01:00.003+01:00

Het is altijd spannend wat er op de trein zal gebeuren. Gisteren zat (of liever: stond) ik opeengepakt als veevoer in de trein. En vandaag had de trein een andere verrassing voor mij in petto.

Etappe 1
Omdat ik gisteren merkte dat mijn laarzen niet meteen het juiste schoeisel zijn om in de sneeuw te ploeteren, heb ik me vandaag stapschoenen aangedaan. Handig en lekker warm. Stappen gaat goed, en het lijkt alsof deze dag helemaal goed zal verlopen. Tot ik in het station aankwam ...

Etappe 2
Eerst was trein nummer 1 afgeschaft. Ik zag de winterbui niet hangen en nam dus maar een andere trein richting Brussel. Oké, goed op tijd voor trein nummer 2.

Etappe 3
Trein nummer 2 is op tijd! Hoera. We stappen op en zetten ons goedgezind neer op de trein. Trein nummer 2 blijft staan. Trein nummer 2 blijft nog langer staan. De deuren zijn op slot en hij blijft staan. Zoals steeds krijgen we geen uitleg. Dat hoort niet in de trein, uitleg geven. Twintig minuten blijven we daar zo staan. En dan het verlossende woordje van de conducteur: "Deze trein is afgeschaft".

Etappe 4
Goed, op zoek naar een nieuwe trein dan.
Maar wat lezen we op het aankondigingsbord? Er rijden in totaal nog zo'n 4 treinen doorheen Brussel-Zuid. Alle andere zijn afgeschaft (verdwenen).

Op zoek naar een lijnbus dan maar. Dat lijkt de enige manier om vandaag nog op het werk te geraken. M'n collega's en ik hebben geluk. Een bus komt net op hetzelfde moment als wij toe aan de bushalte. En hij gaat dan nog in de juiste richting. Driewerf hoera!

Etappe 5
We stappen af en stappen nog 10 minuutjes door de sneeuw. Zo'n dik uur later dan eigenlijk gepland. De tocht eindigt op dezelfde manier als hij begon. In de sneeuw.

Ook andere blogs van treinpendelaars lezen?
Veerle beleeft ook elke dag een treinavontuur.

Een beetje vertraging. Hiervoor onze verontschuldigingen.

2010-12-02T22:34:00.004+01:00

Het is alweer een tijdje geleden dat ik hier wat geschreven heb. Hiervoor mijn verontschuldigingen. Dat komt ervan als je vaak met de trein reist. Het is uiterst besmettelijk.
Op den duur schrik je er zelfs van als de trein eens op tijd is. Waw, op tijd op het werk, wie had dat ooit nog durven te denken?

Maar we gaan niet klagen. De NMBS zorgt voor zijn reizigers. Sinds een tijdje vertellen ze ook waarom er vertraging is. Communicatief, en met gevoel voor humor. Wat anders te denken van deze mededeling, enkele weken geleden op een bord in Brussel-Zuid?

Vertraging wegens een gebrek aan adhesie door tractie

Ja, dat zegt toch wel wat er scheelt, nee?

Lees ook: Week van de vreemde aankondigingen

In vervoering

2010-10-16T23:15:00.010+02:00

Het is weer tijd voor het Filmfestival van Gent. En de NMBS doet mee, onder het mom en de flauwe woordspeling van 'Het filmfestival en de NMBS brengen je in vervoering'.

In het station van Gent-sint-Pieters speelde men filmmuziek op de perrons en in de gangen en op 14 oktober kon je er een selectie van kortfilms zien. Het zal ongetwijfeld de moeite geweest zijn, maar zelf ben ik niet geweest.

In de plaats bezocht ik het alternatievere Almost Cinema, het aangrenzende podiumprogramma van het Filmfestival in Vooruit. En daar zag ik de voorstelling C.O. Journeys door Christoph Ragg en Joanna Bailie.

In die performance word je opgesloten in een grote box, een grote camera obscura. Wat je daar beleeft, is zeer indrukwekkend. Het licht gaat uit, langzaam zie je iets op de voorste wand verschijnen: het bekende portret van Giovanni Arnolfini en zijn vrouw, van de hand van Van Eyck, maar het beeld staat op z'n kop. Zo gaat dat, in een camera obscura.

Wat blijkt, het schilderij is helemaal geen schilderij. Eerst valt de luchter op. Die is zo echt en zo gedetailleerd. Het lijkt 3D, maar zelfs de huidige 3D-tekeningen verbleken bij deze projectie. Daarna verschijnen verschillende leuke beelden voorbij. Je zit in een cocon waarin alles lijkt te kunnen gebeuren. Alles gebeurt in de box, maar het geluid van stappen en bewegende panelen doet vermoeden dat de échte actie zich achter ons, buiten de box afspeelt. Straf!

Het tempo van de voorstelling lag niet altijd even strak en af en toe verloor ik mijn aandacht. Maar daartegenover stonden dan weer momenten waarop ik echt helemaal méé was in de performance. Een sterk concept, mij kregen ze toch heel erg 'in vervoering'.
(wat overigens niet gezegd kan worden van de NMBS, de komende 2 dagen ... )

Writer's block

2010-09-01T22:51:00.001+02:00

Vreemd. Soms kun je echt enorm veel zin hebben om ergens aan te beginnen schrijven. Je weet ongeveer wat, waarom, je voelt de innerlijke noodzaak, je moet dat ei kwijt. En toch lukt het niet. Je blijft voor een leeg blad zitten, staart door het venster van de trein en je kijkt terug naar het witte blad.

Aan een kant ben je ook bang om je gedachten op papier te zetten. Dan wordt het iets definitiefs, iets echts, buiten de veilige haven van je gedachten.

En ja, alles wat je opschrijft kan tegen je gebruikt worden. Het ergste is wanneer je niet weet of dat ook zal gebeuren. Dat de kans gewoon bestaat.
Vorige week bedacht iemand dat het wel tof zou zijn om een agenda van iemand zomaar weg te geven aan een onbekende. Zomaar. Een agenda vol waardevolle data en herinneringen, met adressen en telefoonnummers waar niemand anders zaken mee heeft dan de persoon van wie de agenda is.

Het gevolg? Wellicht liggen die herinneringen nu ergens vertrapt, vermorzeld, in een of andere wei of vuilnisbak.

Nee, dan is het beter gewoon je gedachten voor jou te houden, op de plaats waar ze het veiligst zijn: mijn hoofd.

En aan T.: djoef op ou muille en een sjot in ou radijzen!

Portrait of a train as a young elephant

2010-08-31T22:42:00.002+02:00

Ik dacht vandaag dat ik in de zoo stond. Maar nee, het was gewoon het station.
In volle vaart kwam een druk toeterende trein het station voorbijgestormd, recht de tunnel in. Ik dacht dat het een olifant was, afgaand op het geluid. My mistake.

Maar toen begon ik te denken. Er zijn eigenlijk wel meer dingen die een olifant en een trein gemeen hebben. De trein toetert net als een olifant van ver om andere olifanten en toevallige passanten te waarschuwen voor zijn komst.

In zijn toeterende slurf vervoert de olifant dan kleine muizen, die naar hun werk moeten. Olifanten bang van muizen? Dat dacht je maar. Alleen maar schijn. Sommige, sterke, olifanten vervoeren geen muizen of mensen, maar houten stammen. Ze kunnen ook ijzeren balken dragen.

De olifant baant zijn eigen weg, net als een trein zijn eigen sporen nalaat in de omgeving. En de trein heeft ook een ontzettend goed geheugen. Als iemand hem ooit kwaad heeft berokkend, dan zal hij dat laten merken. Door een staking bijvoorbeeld.

En inderdaad, er zijn wel wat mensen die de trein kwaad berokkenen. Terwijl vandalen met een mes tekeer gaan om slagtanden van olifanten te veroveren en eventueel later te versieren, versiert men - bij gebrek aan slagtanden? - bij de treinen meteen de 'slurf', de wagons zelf.

Treintraining: mensen vermijden (2)

2010-08-20T16:32:00.000+02:00

Wanneer je elke dag op hetzelfde uur de trein neemt, kan het wel eens zijn dat je telkens dezelfde mensen ziet. Dat kan leuk zijn, bijvoorbeeld als het om de plaatselijke Johnny Depp gaat, maar dat kan ook ferm tegenvallen.

Hoe zorg je ervoor dat je niet bij die mensen terecht komt?

Tip 1: stap op een ander deel van het perron op.
Tip 2: Vermom je, met sjaal, kap, muts, ... (En verwissel af en toe van vermomming, want dat wordt gauw weer herkenbaar)
Tip 3: doe alsof je de persoon niet gezien hebt.
Tip 4: stap je toch samen op, kies dan voor 2 aparte plaatsen waar nog veel andere mensen zitten. Zo vermijd je tot op zekere hoogte een gesprek.
Tip 5: zeker nooit vergeten: je boek. Een onmisbaar item in je treinrugzak.
Tip 6: doe alsof je slaapt. Al bestaat dan natuurlijk het gevaar dat je echt in slaap valt en je jouw halte mist. Maar ... bekijk het dan van de positieve kant. Je hebt dan toch nog altijd je vriendelijke medepassagier die je op tijd zal waarschuwen!

Treintraining: mensen vermijden (1)

2010-08-17T21:56:00.004+02:00

Soms kun je al op voorhand weten wie er naast je zal komen te zitten op de trein. Je merkt het aan de manier waarop hij of zij (meestal een hij, ietwat sjofel) je al net iets te nadrukkelijk aankijkt op het perron. En dán moet je proberen om niet in de val te trappen. Want ze zijn sluw, die vossen. Gelukkig bestaan er enkele handige trucjes voor:

1) laat de persoon in kwestie vóór jou opstappen, zodat jij gewoon verder kunt gaan wanneer die neer zit. Wees echter niet te vriendelijk als je hem voor laat, of hij begint z'n hele levensverhaal tegen jou te doen. Vaak is het ook nog eens dat type. En eens ze je vast hebben, laten ze je niet meer los. Beter vermijden dus.

2) kies een plaats uit waar nog net één plaats - voor jou - vrij is.

Lukt dat ook niet, en komt hij tóch naast of recht tegenover jou zitten, zorg er dan voor dat je een boek mee hebt. Wanneer je dat bovenhaalt, laat iedereen je met rust (een enkeling niet nagelaten). Begin vooral niet rond te kijken, want dan heb je meer kans op oogcontact. En dat is het begin van alle ellende op de trein ... Tenzij je graag aangesproken wordt, natuurlijk.

Week van de vreemde aankondigingen

2010-08-13T22:13:00.002+02:00

De conducteurs konden er deze week wat van. De ene vreemde aankondiging na de andere. De eerste deze week was de volgende:

"Geachte reizigers. Onze trein heeft vertraging wegens het spitsuur. Hiervoor onze verontschuldigingen."

Het kan aan mij liggen, maar ikzelf neem de trein om net niet in de file te moeten staan. Goed. Oké, dat kon nog wel.

Maar vandaag hoorde ik nog een andere rare aankondiging:

"De twee laatste wagons van de trein zijn verboden voor reizigers met bestemming Brussel-Congres."

Verboden? Wat gebeurt er dan wel in die wagons? En zijn de reizigers die naar Brussel-Congres gaan zo gevaarlijk dat ze niet mogen weten wat er zich in die wagons afspeelt? Is er misschien een geheime meeting over Brussel-Congres?

Soit. Ik was dit nog maar net aan het opschrijven in mijn schriftje, of de meest vreemde aankondiging van de week kwam eraan.

En dan, op dat moment, zegt de conductrice:
"Wij zijn in het station van Denderleeuw. Dit is geen afstaphalte."
Iedereen schiet in de lach, want we hadden dat ook niet verwacht. De trein die ik nam, stopt daar namelijk nooit. Wél wilden we graag uitleg over waarom we een andere route dan normaal genomen hadden en waarom we trager reden.

Een beetje later horen we de conductrice opnieuw door de intercom:
"Wij zijn in het station van Denderleeuw. Blijf rustig op uw plaats zitten. Dit is geen afstaphalte."

Vreemd. Dat is het minste dat je ervan kunt zeggen. En waarom we daar ineens gestopt zijn? Daar heb ik nog altijd het raden naar ...

Verhalen vanop de trein: nieuw!

2010-08-10T20:43:00.007+02:00

Ik ben een pendelaar. Niet zo eentje die met touw en bol weet te vertellen wat de doden zeggen, maar zo eentje die elke dag heen en weer rijdt naar het werk. Met de trein.

En op de trein, daar krijg ik inspiratie. Door de verhalen op het perron, in de wagon, naast, voor of achter mij. En daar maak ik in mijn hoofd dan weer andere verhalen van. Kleine verhalen, grote verhalen, soms een enkele zin. De trein is ideaal voor dromers als ik.

En die verhalen wil ik vanaf nu graag met jullie delen. Daarom: tijd voor iets nieuws. De titel van deze blog verandert en binnenkort komt er ook een nieuwe foto. Zo kunnen we weer verder. Met de trein bijvoorbeeld.

Vroegere treinberichten lezen?

Zelf meegemaakt op de trein:een oud Franstalig koppel met hun hondje Gizmo

Zelf meegemaakt aan het station: een vreemde vogel

De krant Metro kent duidelijk zijn doelgroep

Filosofische overpeinzingen op het perron: bestaan we wel?

Waarom het openbaar vervoer sociaal kan zijn op Valentijn

Een gedicht op weg naar huis

theater top 10 seizoen '09-'10

2010-05-21T23:47:00.004+02:00

Het theaterseizoen is weer zo goed als afgelopen. Redelijk wat gezien, soms héél goed, soms wat minder, vaak ook al vergeten.

Tijd voor een terugblik: mijn persoonlijke top 10 van dit theaterseizoen.

1. DegrotemonD (SkaGeN)
2. Out of Context (Les Ballets C de La B)
3. NieuwZwart (Ultima Vez)
4. Rambo Solo (Nature Theater of Oklahoma)
5. Titus Andronicus (Olympique Dramatique / KVS)
6. Altijd Prijs (Compagnie Cecilia)
7. Rail Gourmet (Wunderbaum)
8. H3 (Bruno Beltrao)
9. They Eat People (Union Suspecte / KVS)
10. Venlo (Wunderbaum)

En nu ... uitkijken naar de seizoensbrochures voor volgend jaar!

Verstilling

2010-05-19T10:28:00.007+02:00

Het is paradoxaal. Soms heb ik er helemaal genoeg van, van dat flitsende internet, de informatie die me van alle kanten toegereikt wordt, de beeldenstroom die elke dag m'n ogen vermoeit.
Maar tegelijk wil ik via datzelfde medium net dat schrijven, wereldkundig maken.

Stop!
Ik heb een beetje nood aan verstilling. Ik wou dat m'n hersenen even STOP konden zeggen. En hé, dat gaat! Dan trek ik de stekker van de pc uit. Even rust. Even weer écht leven. Zonder elk detail vast te moeten leggen op internet.
Maar wie niet op internet bestaat, bestaat niet.

Missen is onmogelijk geworden
Is dat trouwens zo? Is het internet de enige echte wereld geworden? Soms lijkt het wel zo. Vrienden zitten in Estland of Amerika en ik kan ze op elk moment volgen. Niemand is ooit nog een keertje écht weg. Missen is onmogelijk geworden.
Iedereen wil alles nu, onmiddellijk weten. Zien. Hebben. Niemand wil ooit nog wachten, geduld hebben, missen.

Dom?
Volgens onderzoek maakt het internet ons dommer. We krijgen een hoop trivia voorgeschoteld, maar inzicht brengt het ons niet echt. Hapklaar, dat moet het zijn. Nu. Onmiddellijk. Zonder pardon.

Off with their plug!
Ik pleit niet voor een wereld zonder internet. Absoluut niet. Elk medium is een manier om met mensen te communiceren.
Maar voor mij is het af en toe genoeg. Ik mis het echte leven. Ik ga naar buiten. Mensen ontmoeten.

Logoblunders (1)

2010-05-11T14:35:00.005+02:00

Een nieuwe reeks op deze blog.
Naar aanleiding van één logo eigenlijk, dat ik telkens weer verkeerd lees. Ik kan er niets aan doen. Elke keer wanneer ik het zie, lees ik het verkeerd.

Het gaat om Just Eat, een fastfood-restaurant.

En wat lees ik elke keer weer opnieuw? Juist ja ... Just Fat... En aangezien het om een fastfood-restaurant gaat, zou dat ook wel kunnen kloppen. Maar echt goeie reclame kun je dat dan toch niet noemen.

Ik geef de schuld aan het lettertype dat ze gekozen hebben. De 'E' lijkt net iets te veel op een 'F'. Of is het de naam zelf die beter kan? Evengoed kan het aan mijn verbeelding liggen.

Op basis van het logo zou ik er echter niet meteen binnenstappen. En dat is niet meteen een goeie basis voor een logo. Een goed logo moet mensen toch aantrekken, verleiden, binnenlokken?

Tenzij iemand nu komt met een gedegen reden waarom dit logo wél perfect is? Of waarom ik Just Eat toch een kans zou moeten geven?

Don't loose your mind!

2010-05-05T17:26:00.016+02:00

Deze week ging ik naar toneel kijken: Romeo & Julia door toneelgroep Vrank & Vrij uit Wetteren. Mooi, dat zeker, maar er is één ding dat mij - als germanist - ongelooflijk gestoord heeft.

Op een bepaald moment verschijnt er tekst op een scherm. De tekst van een liedje. En dan gebeurt het. Er staat 'I loose my mind'. Een spelfout die meer dan eens gemaakt wordt. En omdat ik mezelf tot doel gesteld heb om spelfouten de wereld uit te helpen, al is het maar voor een klein aantal mensen, vind je hier het verschil tussen het werkwoord 'to lose' en het bijvoeglijk naamwoord 'loose'.

to lose
Betekenis: verliezen
Woordsoort: werkwoord
Uitspraak: de 's' spreek je uit als /z/
Voorbeeld: I'm losing my mind
He always loses his keys

loose
Betekenis: los, niet gebonden
Woordsoort: bijvoeglijk naamwoord
Uitspraak: de 's' spreek je uit als /s/
Voorbeeld: Your shirt is hanging loose.
She's got a loose tooth. She will lose it soon.

Meer weten?
Ik ben heus niet de enige die me ergert aan zulke spelfouten. Er bestaan zelfs volledige websites die over die 'losers' schrijven. De beste quote?
"Losers spell it looser"

De tekening hierboven komt uit The Oatmeal. Daar hebben ze nog wel meer leuke cartoons en posters over taalfouten. Ideaal voor leerkrachten en iedereen die houdt van taal met een flinke dosis fun!

Verwante artikelen:
DroomWoord
kopie vs. kopij

Voor de maagd van vandaag

2010-04-28T15:25:00.006+02:00

Gisteren dacht ik: eventjes wat pulp inslaan om te lezen. En ik had geluk. Ik kon meteen een pakketje van 3 boekjes (Libelle, Flair en Story) kopen voor minder geld dan de drie apart. Niet dat ik Story anders zou kopen, maar goed ... Een mens kan maar beter mee zijn met de sterren van vandaag. En nu weet ik ook waar Showbizz Bart vandaan komt. Weer een gat gedicht in mijn populaire cultuur (pun originally not intended).

Maar goed, in die drie magazines staat ook telkens een horoscoop. Nu begon ik te denken ... Zouden de horoscopen in die drie magazines elkaar tegenspreken of vertellen ze exact hetzelfde?

Laat ik mijn eigen sterrenbeeld even analyseren: maagd.

In Flair (van 1 t/m 7 mei 2010):
Shop till you drop
Je saldo staat er momenteel positief bij en dat betekent shoppen! Eindelijk kun je dat leuke jurkje kopen of die veel te dure tas. Je hebt er dan ook hard voor gewerkt. Je job biedt plotseling nieuwe kansen.

In Libelle (van 3 tot 9 mei):
Je bent nuchter en realistisch, en dat is de reden waarom zoveel mensen je om raad komen vragen. Maar hoe zit het als je zelf met iets worstelt? Niemand kan je helpen als je niet zegt wat er op je hart ligt. Tegen woensdag ziet je wereld er weer zonniger uit.
Rijkdom is niet alleen een kwestie van bezit.

In Story (van 30 april t/m 6 mei):
|liefde| Een kind zorgt ervoor dat je nog eens nadenkt over je relatie.
|positief| Je krijgt dingen nu sneller voor elkaar, maar probeer niets te overhaasten.
|Geld| Een goed imago kan je naar de top brengen. Als je iets geweldigs gepresteerd hebt, zorg dan dat iedereen het weet!

Zoals verwacht: ze spreken elkaar niet helemaal tegen (want daar zijn de horoscopen te algemeen voor), maar ze zeggen ook niet helemaal hetzelfde.

Samengevat: De week begint niet zo goed volgens Libelle, maar volgens Story en Flair ga ik een reuzeleuke week tegemoet. Ik moet het laten weten wanneer ik iets ge-wél-digs gepresteerd heb (verwacht je dus al aan een blogpost over het balletrecital van Aurora ;) ) en ik zal nieuwe kansen krijgen (spannend!). Toch mag ik me niet overhaasten. Ah, en ik zal ook een kind zien. Benieuwd wat van deze voorspellingen uit zal komen ... .

Welke opleiding past bij jou?

2010-04-26T13:06:00.008+02:00

Een aantal Nederlandse hogescholen en universiteiten hebben wel een erg originele aanpak om studenten te lokken. Door aan te geven wat voor kleren je draagt en welke accessoires je het coolste vindt, geven zij aan welke opleiding het beste bij jou past. En het gekke is: voor mij klopte het helemaal!

Zeker eens uitproberen! En laat het resultaat hier dan maar eens weten hé. ;-)

In pyjama, maar vol energie!

2010-04-22T16:16:00.012+02:00

Over exact een week is het zover. Dan is het weer het tweejaarlijkse recital van balletschool Aurora in Lokeren. We maken ons weer klaar om van jetje te geven, de dansen zijn ingeoefend, het is uitkijken om het podium weer te zien.

Donderdag generale repetitie, maar je kunt dan ook al komen kijken. Als er nog kaarten zijn, tenminste. Want dat gaat nogal vlot.

En onze dansen beloven weer de moeite te worden. Voor de muziek: denk aan een combinatie van Faithless (Insomnia) en Martin Solveig (One 2 3 4)!

Dat wordt onmogelijk schaapjes tellen, zelfs in pyjama!

Een sms-soap

2010-04-22T09:11:00.006+02:00

Zoals zovele mensen zat een goeie vriendin van mij vast door de Eyjafjallajökull (probeer het zelf maar uit te spreken). Ze moest 30u op een bus doorbrengen en zocht daarvoor morele steun.

En daarom heb ik voor haar een 'sms-soap' uitgevonden, een soap die verteld wordt via sms. Blijkbaar bestaat zo'n dienst in Nederland al echt.
Om de paar uur stuurde ik haar een sms'je met een nieuwe aflevering.

Hieronder vind je het volledige relaas:

"Hier is een speciale episode van Moral Support, de soap die je ernaar doet verlangen om 30u op een bus te zitten. Special guest: sexy busdriver! Wordt vervolgd"

"Wat voorafging in Moral Support: jp, de eigenzinnige clochard ligt zoals gewoonlijk te slapen onder zyn brug,wanneer plots een oude bekende stem tot hem spreekt"

"(deze ben ik vergeten op te slaan: korte samenvatting van de gebeurtenis:) De satirische linda doet haar intrede, lang geleden dat ze elkaar gezien hebben"

"Nu in Moral Support. Aan de andere kant vd stad: jack kijkt door het raam. 'Lang geleden dat pj, de miljardair, zn vliegtuig uitgelaten heeft. Precies geen wolkje aan de lucht. Ik geloof er niets van. Stof tot nadenken, denk je niet, adele?" blik op oneindig, net iets te lang durend. Over nr de brug."

"Ondertussen in Moral Support: 'Jp, je moet iets voor me doen.' veelbetekenende blik. "Linda, je wil toch niet zeggen ..." een blik die niets zegt mr lang duurt."

"Nu in Moral Support: 'ja, jp. Het is tijd voor jouw geheime identiteit.' hand voor het hoofd, dramatische blik. 'Maar linda, is het dan zo erg gesteld?' 'Ik vrees het'. Ondertussen by adele: "Alles is in gereedheid gesteld voor operatie fly hard. Met de zender op zijn lichaam moeten we pj zeker zien te onderscheppen." "Bedankt. Je kan gaan nu." hij kijkt in het niets. 'Wacht maar pj. We zullen je tweelingbroer wel vinden.' demonische lach. Wordt vervolgd."

"Vandaag in Moral Support: onder de brug by jp:'Ik zou het liever niet doen.Ik heb nu myn eigen leven.' linda:'Doe het dan voor mij. Ik heb je gemist.' Omhelzing"

"Nu in Moral Support: jP neemt zijn andere gedante aan. die van zyn dode broer pj. hij neemt de bus nr de villa v zyn broer. to be continued.."

"Ondertussen aan de andere kant v moral support-stad. Jack onderschept een signaal op zijn computer. Een bolletje pinkt en lijkt dichterby te komen. 'Adele, ons target komt dichter. Is alles klaar voor operatie fly hard?' adele:'Alles is klaar.Als hy toekomt,zal hy niet ver vliege.' jack kijkt gevaarlijk."

"Nog in Moral Support: jp zit verkleed als pj, met linda op de bus. Linda kijkt nr voren. Wat een sexy busdriver! De busdriver kijkt terug. Hij lacht, alsof hy hen te pakken heeft. Opeens begint de bus te schudden. Wordt vervolgd.."

"Ondertussen in Moral Support: de bus begint te schudden en gaat ineens de lucht in. Met alle passagiers erin. Er floept een scherm omhoog: jack. 'Ha pj. Dacht je zomaar te kunnen ontsnappen na jouw snode plan? Eerst mijn vrouw inpalmen, om daarna met mijn dochter te vertrekken, die eigenlijk myn zoon was&"

"Vervolg Moral Support: dan met de meid de koffer induiken! Dat ga je niet ongestraft doen. De bus zal over een vulkaan vliegen en dan gooit linda je eruit!' jp kijkt nr linda. Linda kijkt lang terug. Jp:'ik had t moeten weten. Je bent even rot als je fruit'. De bus vliegt hoger en hoger.."

"De seizoensfinale van Moral Support: boven de vulkaan probeert de satirische lina de deur open te doen. Plots springt een vd passagiers op: de echte PJ, met een litteken in zn gezicht. linda kijkt verschrikt. de buschauffeur draait zich om. jp:'Broer, wat heb ik je gemist!' 'Ik jou ook,kleintje' omhelzing. Linda probeert misbruik te maken vd situatie. Mr jp merkt t. Hij grijpt haar vast en gooit haar uit de bus. Net boven de vulkaan. De chauffeur vraagt vergiffenis en brengt hen veilig ad grond. Het eindigt met een beeld v jack, die zegt: 'Drommels, drommels, ik haat ze, die clochard, en die miljardair!'"

Een netelige situatie

2010-04-19T15:26:00.002+02:00

Wat begon het mooi. Lieflijk. Zacht.
Als dartele paardjes door het lentegras.
Een steelse blik, voorzichtig elkaar voelen.

Maar algauw zette je jouw klauwen in mij.
Allesoverheersende pijn.
Een tintelend gevoel voor de rest van de dag.
Zodat ik je niet meteen zou vergeten.

Maar wees gerust.
Ik loop nooit meer in die val.
Van blote voeten en brandende tengels.

Romeo & Juliet op Twitter

2010-04-14T16:43:00.008+02:00

Oude verhalen in een ultramodern kleedje. Toneel en nieuwe media hand in hand. Of beter gezegd: toneel IN de nieuwe media. Kan het?

Mudlark en The Royal Shakespeare Company slaan de handen in elkaar en vertellen het verhaal van Romeo & Julia via Twitter: Such Tweet Sorrow.

Gedurende vijf weken tweeten Juliet, de nurse, Laurence Friar en Tybalt over de gebeurtenissen. Alles wat in de (gemoderniseerde) familie Capulet gebeurt, wordt beschreven binnen de normale tijdsspanne. Soms banaal, soms interessant. Oordeel zelf maar!

Juliet post zelfs filmpjes!

Grote afwezige in het 'toneelstuk': Romeo in het bijzonder, de Montagues in het algemeen. Benieuwd hoe dat zal aflopen ...

En ondertussen zijn mijn kaarten voor Romeo & Julia door Vrank en Vrij ook al besteld. Weliswaar via het internet gereserveerd, maar het stuk zelf wordt gewoon óp het toneel gebracht, in CC Nova (Wetteren).

3 P's: prutsen met Prezi en portfolio

2010-04-14T14:20:00.001+02:00

Ik schrijf. Maar wat schrijf ik? En wat schreef ik al? Hier vind je m'n eerste experiment met Prezi.

Portfolio: copywriting on Prezi

Jobhunting

2010-04-12T11:12:00.000+02:00

Elke week krijg ik de nieuwsbrieven van verschillende grote vacature-websites in mijn e-bus en af en toe zitten daar jobs bij die mijn fantasie enorm prikkelen. Zo weet ik al langer dan vandaag dat je als handlanger kunt werken. Spannend, toch? Dan denk ik spontaan aan Sardonis en zijn kompanen.

Vandaag vond ik een vacature die evenzeer tot de verbeelding spreekt: afpakker. Lijkt me ook wel de moeite!
"Wat is jouw job?" "Afpakker."

Pak mij mijn verbeelding alsjeblieft niet af. Want die heb ik nodig voor de job(s) die ik zoek.

Maar geen copywriter of communicatiemedewerker gezocht in de brieven van vandaag ... Iemand?

70 miljoen kunstprentjes blokken?

2010-04-09T10:04:00.007+02:00

In Gent geldt het gezegde: "Als de halfvastenfoor op het Sint-Pietersplein staat, is het tijd om te beginnen studeren". Intussen is de foor al een paar weken weg, dus het is absoluut tijd om te beginnen studeren.

Een tip voor alle Blandijn-studenten die kunstgeschiedenis moeten blokken: in de videoclip van "70 Million" (van de Frans-Amerikaanse groep Hold Your Horses) vind je maar liefst 24 wereldberoemde schilderijen. Dat zijn al 24 prentjes minder om te blokken! Je leert ze gewoon tijdens je pauze, terwijl je luistert naar de muziek.

Om het gemakkelijk te maken, heb ik er de namen en schilders van de schilderijen bijgezet. (met dank aan Ulaya)

70 Million by Hold Your Horses ! from L'Ogre on Vimeo.

Welke bekende schilderijen herken je?

1. Het laatste avondmaal - Leonardo Da Vinci
2. De geboorte van Venus - Botticelli
3. Anatomische les van Dr. Nicolaes Tulp - Rembrandt van Rijn
4A. Portret van Hendrik VIII van Engeland - Hans Holbein de Jongere
4B. Het meisje met de parel - Vermeer
5. Het vlot van de Medusa - Théodore Géricault
6. De Dood van Marat - Jacques-Louis David
7. De creatie van Adam - Michelangelo Buonarroti
8. Le fils de l'homme - René Magritte
9. Compositie met rood, geel en blauw - Piet Mondriaan
10. Zelfportret - Frida Kahlo
11. Portret van Dora Maar - Pablo Picasso
12. De Schreeuw - Edvard Munch
13. Zelfportret met verbonden oor - Vincent Van Gogh
14. Marilyn - Andy Warhol
15. Gabrielle d'Estrées en de hertogin van Villar - onbekend (school van Fontainebleau)
16. Madonna met kind - Cimabue
17. Salome met het hoofd van Johannes de Doper - Michelangelo Merisi da Caravaggio
18. Olympia - Edouard Manet
19. La liberté guidant le peuple - Delacroix
20. Beeld van de journalist Sylvia von Harden - Otto Dix
21. De Kus - Gustav Klimt
22. De bruid - Marc Chagall
23. Las Meninas - Diego Velazquez
24. Zonnebloemen - Vincent Van Gogh

Blokken maar!

Gefopt door tv?

2010-04-08T12:44:00.067+02:00

Televisiereeksen zijn geen realiteit, dat weten we allemaal maar al te goed. Maar wist je dat er nog veel meer getrukeerd wordt dan je dacht?
Wellicht heb je al gehoord van de ‘green key’, een groen (of blauw) scherm waarvoor de acteurs staan te spelen. De achtergrond wordt er pas achteraf op geprojecteerd. Een beetje zoals de weerman die in feite voor een blauw scherm staat.

In oude films zie je dat heel goed: Een auto rijdt duidelijk niet echt, maar er staan windblazers rondom een stilstaande auto voor een doek.

Maar in de nieuwste films en televisiereeksen zie je veel minder wat “echt” is en wat niet. Een trappenhal in open lucht? Een straatbeeld? Soms zijn enkel de acteurs echt op de scène aanwezig. Zelfs in jouw favoriete series gebeurt het: Heroes, Ugly Betty, CSI, ... Neem zelf maar eens een kijkje!

En jij? Voel jij je gefopt door sommige van de scènes die je hier zag?
Wees opgelucht, vanaf nu neemt de tv je niet meer te grazen!

Wil je zelf experimenteren met ‘green key’? Hieronder vind je enkele tips om zelf films te maken waarin jij de meest waanzinnige avonturen beleeft. Met een green key. Of toch echt ... ?

En dan maak je er misschien iets mee zoals deze jongen:

Erfgoeddag fake?

2010-04-07T15:35:00.006+02:00

Veel is fake tegenwoordig. Bloemen, borsten, voedsel ... En nu blijkt ook Erfgoeddag FAKE te zijn! Wie had dat kunnen denken?

Dit jaar staat de scheidingslijn tussen echt en vals, waarheid en leugen in de kijker. Op zondag 25 april kun je overal in Vlaanderen terecht voor tentoonstellingen, workshops en nog veel meer.

Sinds kort schrijf ik ook artikeltjes voor jeugddienst In Petto. Als proefartikeltje schreef ik er iets over het thema FAKE. Binnenkort vind je dat artikeltje ook op m'n blog terug.

Pasen voor beginners

2010-04-02T18:41:00.008+02:00

Vandaag is het Goede Vrijdag. Maar wat was dat nu ook weer? Had het iets met die Judas-kus te maken, verloochende Petrus Jezus drie keer die dag? Of was het gewoon de dag van de kruisiging op de Golgotha-berg?

Eerlijk gezegd, ik weet het zelf ook niet goed meer. Het enige wat ik me nog herinner van de lessen godsdienst uit het lager onderwijs, zijn grote borden met afbeeldingen: van de grot waarin Jezus opgeborgen lag, met een steen ervoor en dan een bord met diezelfde grot en een weggerolde steen. De verrijzenis.

Paaseieren rapen, ja, daar herinner ik me véél meer van :)

Maar goed, omdat ik het toch nog eens wilde weten, heb ik het opgezocht. Een schets van hoe de Goede Week eruitzag:

Palmzondag: Jezus Christus komt aan in Jeruzalem. 'Hosanna in den Hoge', iedereen is blij.
maandag, dinsdag en woensdag: niets speciaals.
Witte Donderdag: Het laatste avondmaal. Judas kust Jezus(dus toch niet op Goede Vrijdag, daar was ik eventjes verkeerd). Daarop wordt Jezus gevangen genomen.
Goede Vrijdag: de kruisweg en kruisiging. Om 3 uur sterft Jezus.
Stille Zaterdag: het lichaam van Jezus is in het graf, zijn ziel in het paradijs.
Pasen: Jezus verrijst. Halleluja!

Zo, nu we dat weer opgefrist hebben, kan ik maar beter goede schuilplaatsen zoeken voor de paaseieren. Zie dat die ineens op miraculeuze wijze beginnen te verrijzen! :s

Levenslessen uit Thuis (2)

2010-03-29T20:58:00.009+02:00

Net even gegoogled naar de verschillende websites van Thuis. Fantastisch hoe de illusie van een echte Thuis-wereld in stand gehouden wordt op internet. Er bestaat een website voor Hof Ter Smissen, Taxi Ter Smissen, reisbureau De Noorderzon, Sanitechniek en de dokterspraktijk .

Altijd met interessante weetjes over de verschillende onderwerpen. Op de website van Sanitechniek zie je bijvoorbeeld tips om energie te besparen, op de website van het reisbureau vind je reistips en je kunt er ook je eigen ervaringen kwijt. De VRT neemt haar opvoedende taak blijkbaar serieus.

Maar ik vind het ook boeiend. Want het toont aan hoe je verschillende media aan mekaar kan koppelen en hoe je zo'n concept verder kunt uitbreiden. En je kunt er op een plezante manier veel meer informatie in kwijt dan je kwijt kan in een soap.

Maar wordt het niet allemaal een beetje té veel? Er bestaan bijvoorbeeld ook netlog-pagina's van de twee jonge meisjes in de serie, Paulien en Katrien. Femke en notaris Vlerick hebben een Facebook-pagina waarop ze commentariëren over de gebeurtenissen van die dag in Thuis. Er staan foto's op Flickr-pagina's alsof het om échte gebeurtenissen gaat.

Is dat niet allemaal een beetje te véél van het goeie? Of kan het wel?
Wat denken jullie? Is een soapserie vooral tv-ontspanning, of mag/moet het ook op andere vlakken je leven doorkruisen?

Levenslessen uit Thuis (1)

2010-03-29T20:50:00.004+02:00

De soapserie Thuis is véél meer dan gewoon maar een soap. Echt waar, er worden pertinente vragen beantwoord. Meer nog, het is op sommige momenten zelfs echt didactisch.

Vorige week leerden we bijvoorbeeld dat je nooit nieuwe kleren bij oude kleren in de was mag steken. Anders kan je was wel eens helemaal roze worden.
En wat kun je er dan aan doen? Ook dat weet Thuis ons te vertellen: je kunt je kleren wassen met Javel. Maar - en dat zeggen ze er ook bij - maar een klein beetje. Want anders ben je nog veel verder van huis.
Voilà, een handige tip die ik de niet-Thuis-kijkers niet wilde onthouden.

Ik ben benieuwd wat ik deze week weer allemaal zal bijleren!

Hang je stopcontact eens aan de wasdraad

2010-02-11T12:46:00.006+01:00

Een interessante manier om met energie om te gaan: een stopcontact dat je rechtstreeks aan de zon kunt opladen. Het enige wat je moet doen, is het ophangen aan de wasdraad. 's Avonds kun je er je laptop, tv of ander elektrisch toestel op aansluiten. Handig, want je hoeft geen rekening te houden met je vaste stopcontacten en je maakt gebruik van ecologische energie. Super!

Nu wou ik dat ik een tuin had, zodat ik het ook kon uitproberen ...

(via: Yanko Design)

Kopie vs. kopij

2010-02-05T15:12:00.008+01:00

Er is een wezenlijk verschil tussen de woorden 'kopie' en 'kopij'. Jammer genoeg weten vele mensen niet dat er wel degelijk een verschil is.

Tijd dus om het geheugen op te frissen / bij te werken.

Een kopie is een duplicaat, een afschrift of een reproductie van iets anders. Tegenover een kopie staat steeds een origineel.

Je kunt bijvoorbeeld gerust een kopie van De Denker in je tuin hebben staan, maar het origineel (van Rodin) staat in een museum.

Hetzelfde geldt voor kopieën van een diploma. Je hebt het originele document (en dat hou je maar beter zelf bij), maar voor bijvoorbeeld een sollicitatie stuur je een kopie op.
Een voorbeeldje: "Solliciteren kan door een motivatiebrief met cv en een kopie van het vereiste diploma op te sturen."

Wat is dan een kopij?
Een kopij is de tekst zelf die gedrukt moet worden. Om het moeilijk te maken: dit is ook wat een copywriter schrijft. Die levert kopij (copy / tekst) voor verschillende soorten documenten.
Een voorbeeldje (uit: Taalwijzer Cockx, p. 188) "Hij behoudt zich het recht voor (...) wijzigingen in de kopij aan te brengen."

Zo klaar is dat! Koppie koppie?

Meer weten? Bekijk ook eens VRTtaal.net.

Verwante artikelen:
Don't loose your mind

Speciaal voor Gedichtendag

2010-01-28T12:01:00.003+01:00

Een gedicht van Harold Pinter, uit 1981:

The lights glow.
What will happen next?

Night has fallen.
The rain stops.
What will happen next?
Night will deepen.
He does not know
What I will say to him.
When he has gone
I'll have a word in his ear
And say what I was about to say
At the meeting about to happen
Which has now taken place.

But he said nothing
At the meeting about to take place.
It is only now that he turns and smiles
And whispers:
'I do not know
What will happen next.'

Hoe ziet het Internet jou?

2010-01-24T00:28:00.005+01:00

Wie heeft zichzelf nog niet gegoogled? Het is altijd leuk om te bedenken wat mensen over jou te weten kunnen komen via het Internet. Maar trekken ze dan ook de juiste conclusies?

Via de website Personas kun je nu zien hoe "het Internet" jou ziet. Aan de hand van online informatie over jouw naam en met behulp van een matrix vol eigenschappen vormt het programma een schijnbaar betrouwbare karakterschets. Een kritiek op het blindelings vertrouwen op computerdata.

Benieuwd wie jij volgens het Internet bent? Zoek het gauw uit op Personas.

Wanneer het toeval een glimlach op je lippen tovert ...

2010-01-23T13:42:00.003+01:00

Jobat doet een enquête: hoeveel hou jij van je werk?

Ik heb de indruk dat zij wel tevreden zijn over hun job, als je kijkt naar de pagina die laadt ...

Helena waagt zich aan een cartoon

2009-12-31T00:09:00.003+01:00

Does life ever really change?

2009-12-08T12:09:00.002+01:00

Een swingende kerst ...

2009-12-07T11:45:00.003+01:00

Joris heeft nieuw speelgoed gekregen van Sinterklaas.
En ik heb er ook al een beetje mee gespeeld:

The Big Ask Again

2009-11-10T00:36:00.004+01:00

Eind augustus 2009 dansten meer dan 10.000 mensen op het strand van Oostende (België). De reden? Aandacht vragen voor het klimaat, met de Klimaattop in december in Kopenhagen in het vooruitzicht. Ook ik danste mee voor het klimaat.

De boodschap? Onderneem NU actie, voor het te laat is.

Het resultaat van de film zie je hier:

Act now!

Sesamstraat bestaat 40 jaar

2009-11-06T15:32:00.001+01:00

En daarom even deze:

Laatste kans: Tuin van Eten

2009-09-28T14:59:00.003+02:00

Zin in een toneelstuk vol eten, liefde en fantasie? Vanavond om 20u krijg je de laatste kans om te komen proeven in onze "Tuin van Eten". Je vindt deze tuin in CC De Poort, Markt, Wetteren.

Meer info: www.hetgezicht.org

Weg

2009-09-11T16:04:00.003+02:00

Eindelijk weet ik het. Eindelijk ken ik de weg.
Na een jaar reizen begin ik hem te kennen.
De bochten. Wanneer naar links, naar rechts.
Wanneer ik bereik heb. Wanneer niet.
De treden die ik moet nemen. Het aantal. De kleuren.
De dorpskernen om af te tellen.
Het juiste uur om op de juiste plaats te staan, te zitten, te eten.
De minuten. De uren om te passeren.
De mensen. Wie bij wie hoort. Waarover ze praten.
Eindelijk weet ik de weg.
Maar dat doet er niet toe.
Binnenkort is het weg.

Joris kan ook iets

2009-09-04T18:51:00.002+02:00

Fluppie kan iets

2009-09-04T18:47:00.001+02:00

Une tranche de vie

2009-06-27T23:13:00.004+02:00

Soms lijkt het alsof de wereld één grote filmset is. Dat is het wellicht ook. Met hier en daar fragmenten die recht geïmporteerd kunnen worden in een overkoepelend verhaal. Niet noodzakelijk moet dat in Man Bijt Hond.

Zo reed ik vrijdag met de trein terug naar huis. Een wat ouder, Waals koppel met hond Coulou ("les autres l'appellent Gizmo") neemt plaats naast mij en een andere man. Ze vertellen wat ze doen in het leven, waar ze naartoe gaan. De hond heeft dorst. De man ook ("Quand le chien boit, moi je bois aussi"). Hij neemt een fles porto en zet die aan zijn lippen. Hij biedt mij de fles ook aan (ik bedank) en wanneer de andere man ligt te slapen, doet hij alsof hij de fles op zijn mond zou zetten. De hond krijgt geen porto trouwens. Die krijgt bruiswater. De hond bedankt.

"Qui n'aime pas des animaux, il n'aime pas des gens"
De conductrice passeert. Het koppel moet bijbetalen voor de hond, een klein geval van minder dan 5 kg. Twee euro voor een hond die niet in een zak zit. Ze betalen, maar de hele treinrit blijft de man over die 2 euro zeuren. Hij 'kende iemand'. Het zou wel een staartje krijgen!

De gebroeders Dardenne
De andere aanhoorder verwoordt het achteraf treffend. "Ik voelde me precies als in een film van de gebroeders Dardenne". We verlaten het station allebei met een overweldigende glimlach.

Kladversie 'Alleen vanavond'

2009-06-23T22:21:00.002+02:00

Mogelijk begin voor het stuk 'Alleen vanavond'

A: Volle maan. Geen sterren deze nacht. Ook geen wolken. Alleen maar een volle maan.
B: 't Kan ook geweest zijn dat ze al een beetje laatste kwartier was. Een stukje D al. Van laatste kwartier. Dernier.
A: Maar dat maakt niet uit. 't Ging ook gewoon over de volgende dag. 't Was een beetje sfeerschepping.
B: Met een volle maan? Goed bezig. (Meer cliché kon niet zeker?)
A: Hou nu toch eens efkes uw kop.
Ik sta aan de voordeur. De volgende ochtend. Mijn commissies gedaan en ik zoek m'n sleutel.
B: Net op dat moment kom ik 'C' tegen. De man van 'A'. Hij zegt 'hallo' en vraagt hoe het gaat.
C: Ze antwoordt goed. Ze vraagt niet hoe het omgekeerd is.
B: Hij had net mijn auto perte totale gereden. Ik vraag of hij papieren wil invullen.
A: Ik vind ze. Tussen een hele hoop papieren in mijn handtas. Ik doe de deur open. De gang is leeg en ruikt naar versgewassen. En verse soep. Hij heeft gisteren gekookt.
C: ik had de soepkom laten vallen in de gang. Ik heb alles opgekuist, zo goed als het ging. Maar op het schilderij zie je - als je goed kijkt - nog wat selder.
A: Maar slechts een klein beetje. 't Is toch geen knap schilderij. Een oud, ooit nog getekend door hem. En ingeschilderd. Ook door hem. Een andere hem dan hem nu.
B: Hij zoekt naar zijn papieren. Tussen de sleutelbossen van zijn appartement - zo leer ik - zijn huis, de garage aan de andere kant van de stad, om dicht bij het werk te parkeren. En van zijn auto. Een Bentley.
C: Ik vind m'n papieren.
B: We vullen ze in.
A: Ik gaf hem nog een stylo. Als cadeautje voor zijn verjaardag. Een mooie.

(to be continued)

Moppeken

2009-04-18T03:05:00.002+02:00

Vorig jaar tijdens de Gentse Feesten gezien en vanavond nog eens op café gehoord: "Moppeke" van Moustash. Ik vind het super! De moeite om eens te zien of te horen.

't begin, bestaat dat?

2009-02-15T21:17:00.003+01:00

'k Moet beginnen bij 't begin. Als ge niet begint bij 't begin, dan ... dan... dan is 't einde zoek. Weg. Dus ge kunt maar beter beginnen waar 't begonnen is. Bij 't begin. Zo ge wil.

----

Soms heb ik 't gevoel dat ik niet besta. Op sommige momenten denk ik echt, ik leef in een luchtbel. Niemand ziet mij. 't Leven passeert mij gelijk ik een film aan 't kijken ben. Maar dan in 3D en heel dicht. Dat overkomt mij soms. Ik sta daar dan. Of ik zit. Dat hangt ervan af. En ik sta daar. En ik denk: 'nu observeer ik gewoon. Ik kijk en ik kan hier vanalles staan doen. Niemand ziet mij'. En dan kan ik bijvoorbeeld ineens beginnen lachen. Of dansen. Of uitbreken in een kolèrige woede. En niemand kijkt. Want ik ben er niet.
Dat overkomt mij meestal onder tl-lampen. In de schemer. Dat licht. Dat heeft dat effect. Op mij. Dat ge mij niet ziet dan.
Da's raar hé?

Een losse scène

2008-12-13T20:14:00.005+01:00

KEVE: Het roept dingen op.
LASSE: Dingen?
KEVE: We moeten gauw voortmaken.
LASSE: Is het niet beter te wachten?
KEVE: Wachten is voor mannen die niet beter weten. En waar moeten we dan op wachten?
JEFF: (vanuit verte) Op Godot. Of op mij. Als dat voor jullie hetzelfde is.
LASSE: Jeff! We misten je. Kom hier man! Lang geleden! 't Is goed dat je er bent. We moeten...
KEVE: We moeten voortmaken. Dat is wat we moeten doen. Geen tijd om te staan babbelen, Jeff. 't Moet vooruit.
JEFF: Is het dan gelukt?
KEVE: Gelukt?
JEFF: Het project.
KEVE: Ah. Ja. Op sommige punten na natuurlijk. We mogen niet te optimistisch zijn.
JEFF: Inderdaad. Laat dat aan anderen over.
KEVE: En met jouw 'corporate business plan'?
JEFF: Aha. Dat verloopt allemaal TOP SECRET, mijn beste. 't Wordt tijd dat daar verandering in komt.
LASSE: Tuh - Tsjeendzj.
JEFF: Change. Daar zeg je 't.

2008-12-01T23:20:00.002+01:00

BAF. En het loopt. Als een trein. Zonder kadans. Enkel jij. Zonder zorgen. En met een glimlach. Het loopt. Het loopt het loopt het loopt. Het loopt. Uit. De stoelen worden verzet. In een ijzige fles klinkt het water. Ook het water loopt loopt loopt. BAF. Een tweede schot weerklinkt. Niemand weet wat het is. Het is mijn hersenschors. De clichés lopen uit mijn hersenen. Ze lopen lopen weg. Ver weg. Om nooit meer terug te komen. BAF. Het wordt stil. Rust. Rust. Stilte. Gedaan.

Ik ben in de lente van mijn leven...

2008-10-17T19:21:00.001+02:00

... maar in mei bloeit de herfst al. (Uit: Droomoord)

Avonturen in de auto

2008-10-07T20:19:00.002+02:00

Op een doordeweekse vrijdag - hoewel je vrijdag misschien niet meteen als door-de-weeks kunt beschouwen, maar dat geheel terzijde gelaten - reed ik met de auto naar L. waar ik balletles volg. Nu word ik elke keer op dezelfde plaats altijd wel voorbijgestoken door mannen met zware auto's die hun mannelijkheid per se willen bewijzen door een kleine auto als de mijne voorbij te steken, maar deze niet-zo-door-de-weekse vrijdag lag het machogehalte op de weg nog ietsje hoger. Toen werd ik niet één maar twee keer voorbijgestoken. Oké, dat valt nog wel mee. Dat gebeurt ginder ook wel vaker. Maar toch was het deze keer speciaal: de ene auto reed me langs links voorbij, terwijl de andere me langs de parkeerstrook langs rechts voorbij stak. Ik was eventjes in paniek. Waren deze twee jolige heren met elkaar in een rally verwikkeld en was ik als onschuldige deerne ineens te midden van een woeste race terechtgekomen? Het leek wel de plot van een middelmatige actiefilm. En daar begon mijn brein in die luttele seconden al een heel scenario bij te verzinnen. De ene auto zou misschien beginnen te schieten naar de andere. Ik zou daar dan tussenzitten en moeten wegduiken om de kogels te ontwijken. Dat zou me dan lukken en dan kon ik ze klem rijden op de brug, hen met een grand écard beiden tegelijk bij de lurven nemen (wie weet toch wat dat zijn...), hen heldhaftig overleveren aan de politie en de macho-cultuur meteen een ferme halt toe houden. Maar op dat moment stak de rechtse auto de links voorbijstekende ook nog eens voorbij, zoefde weg voorbij de bocht en al wat ik nog kon denken was: wtf?! Om goed voorbereid te zijn, oefende ik op ballet dan maar al gauw m'n grand écard. Het zou nog maar eens moeten voorvallen.

Lelijke mensen en het openbaar vervoer

2008-08-31T15:34:00.003+02:00

Ze zijn overal. De lelijke mensen. En ze groeien gestadig uit tot de wereldbevolking helemaal overgenomen is.
Nu ik vaker van het openbaar vervoer gebruik moet maken, zie ik ook meer en meer lelijke mensen. Het is namelijk alsof alle lelijke mensen altijd het openbaar vervoer gebruiken. In de openbaarheid treden met hun lelijkheid, bij wijze van spreken.
En het openbaar vervoer wéét dat. Want wat las ik vorige week in een artikel in De Metro? "Lelijke mensen verdienen minder". Kwestie van duidelijk je doelgroep aan te spreken, denk ik zo. Waarom zitten ze anders op het openbaar vervoer, behalve dan om naar hun onderbetaalde jobs te reizen?
Nu, volgens sprookjes zoals het lelijke eendje en Sara zouden ze uiteindelijk mooie zwanen worden. Sommigen lijken echter immens lang te moeten wachten tot ze uiteindelijk een zwaan worden. Maar geduld wordt beloond. Ook dat is een eigenschap die lelijke mensen moeten hebben als ze het openbaar vervoer moeten/willen nemen. Maar daarover een volgende keer meer.

Yours sincerely,
ugly duckling #2864

Schots en scheef getrokken foto's

2008-08-12T20:37:00.003+02:00

Als je naast iemand loopt met een spiegelreflexcamera en verschillende lenzen, is het niet altijd makkelijk om beter te doen met je eigen compactje (maar wél met 10x optische zoom!). Zo erg dat ik op den duur zelf geen foto's meer neem. Toch vind ik dat onderstaande foto's wel iets hebben...

De Blackadderroute doorheen de Lowlands

2008-08-08T21:17:00.003+02:00

maandagochtend 26 juli om 03.56u: Nietsvermoedend rijden Joris en ik naar Calais om er richting Schotland te trekken. We weten nog niet wie/wat we allemaal zullen tegenkomen en waar dat dan allemaal zou gebeuren. We weten enkel: Schotland. En in Engeland rijden ze links. Dat is ook nog een belangrijk feit als je zelf met de auto dat land doorkruist.

Na enkele dagen in het Schotse zuiden vertoefd te hebben, begon het ons te dagen dat we allerlei subliminale boodschappen kregen. Meerbepaald over Blackadder. Het begon met een klein teken, zoals Baldrick die ineens een uitleg geeft over Carlaeverock Castle, of een dichtbije 'Blackaddieroad'. Maar uiteindelijk kwamen we bij de praal der pralen terecht. Per toeval. Dachten we. In Glasgow stonden we ineens aan de kathedraal en zonder het al te goed te beseffen, gingen we binnen. Daar - in een walm van wierook en kaarsvet - zagen we ineens de tombe van bishop 'Blackadder'. Daarmee was ook meteen onze route gedaan. Toch hadden we nog enkele dagen om de Lowlands verder uit te pluizen, zonder subliminale boodschappen deze keer.

Theater aan Twater

2008-06-30T21:17:00.004+02:00

Vrijdag ben ik samen met Joris naar Boom gereden om er het 'Theater aan Twater' mee te maken. Een gezellig kunstmarktje, veel klei, veel vedettbakken, en ik ben er een karikatuur van mezelf geworden. Het resultaat:

Oordeel zelf maar of ik er al dan niet beter uitzie op die tekening ;)

DroomWoord (1)

2008-06-23T18:42:00.004+02:00

Soms zijn er zo van die woorden waar ik een afschuwelijke hekel aan heb. Zo van die woorden waarvan je denkt: waarom zijn die in godsnaam ooit uitgevonden? Aartslelijke woorden die vaak aangeduid worden met de term eufemisme. Zo heb je tegenwoordig het woord concullega. Hoewel ik van nature niet echt zo gesteld ben op joggen, zet dit begrip me meteen op een hardlopen. En liefst kijk ik dan nooit meer om.

Voor de concullegamaagden: concullega is een samentrekking van twee op het eerste gezicht nauwelijks samen te voegen woorden: concurrent en collega. Het wordt gebruikt om zogezegd vriendelijk te zijn tegenover concurrenten. Zogezegd, want meer is het gebruik van zo'n 'ding' een marketingsidee of zichzelf op een goed blaadje plaatsen.

Zo was ik een aantal maanden geleden op een sollicitatie-avond bij een interimkantoor waar ze op een gesjellige manier wilden toetsen of je paste binnen hun profiel. Maar toen ze ineens over concullega's begonnen, konden de braakneigingen nauwelijks uitblijven. En dat lag niet aan de boot waarop het evenement doorging.

Evenement is trouwens ook zo'n woord. Evenementen zijn dingen waar je beter wegblijft. Je loopt er immers een grote kans om concullega's tegen het lijf te lopen.

Bedankt

2008-06-17T23:19:00.003+02:00

Soms besef je ineens dat je je beide handen mag kussen dat je kan doen wat je altijd hebt willen doen. Zoals een toneelstuk maken. En dan bedenk je ineens dat je dat nooit hebt kunnen doen zonder een aantal mensen. De meesten daarvan staan al op de bedanklijst van Droomoord, maar vanavond bedacht ik ineens dat we de mensen die al het meeste geduld met ons moeten opbrengennog niet op de lijst staan. Dat zijn de huisgenoten van Kristof en Matthias. We gebruiken hun living als repetitieruimte en zorgen dus voor het nodige verhuiswerk, tumult en voor twee rusteloze avonden per week. Dus bij deze wil ik hen en alle andere mensen die ons nu al helpen om m'n droom waar te maken, echt al van harte bedanken. Merci.

Dadendrang (4)

2008-06-09T22:39:00.004+02:00

Soms doet een Helena al eens daden die ze beter niet zou doen. Domme daden zou je ze kunnen noemen. Of beter nog: lompe daden.

Zo ging ze eergisteren naar een feestje, was ze er nog geen vijf seconden en sukkelde al over een koord. Helemaal tegen de grond, of beter: tegen het grind. Gevolg: een hele EHBO-ploeg om haar heen om haar knie te verzorgen en een zeer elegante pleister op haar knie.

En dat doet dus pijn. Ik vraag me af hoe kleine kinderen tegen al die pijn en wondes kunnen. Zijn zij dan zoveel sterker dan volwassenen? Of worden we gewoon allemaal woossies? Een eerste wapenfeit van oud te worden... .

Boulogne-sur-Mer

2008-05-31T13:58:00.005+02:00

Ongeveer een maand geleden ging ik met enkele vrienden op weekend naar Frankrijk. Ik heb er een klein beetje zitten experimenteren met fotografie. Dit zijn enkele van de foto's die ik in Boulogne-sur-Mer genomen heb (helemaal onbewerkt, zoals ze genomen zijn):

Alles Kan Festival

2008-05-30T18:12:00.003+02:00

Over enkele maanden is het zover: dan wordt de Jeugddienst van Gent omgetoverd tot een festivalweide. En wat voor een: naast muziek staat ook beeldende kunst en theater op het programma. Wat belangrijker is: mijn toneelstukje staat op het programma. Op 21 juli (19.30) en 22 juli (20.00) mogen jullie allen aantreden om Droomoord te zien. Hierover later meer. Ook kan je zelf workshops volgen tijdens het festival (19-27 juli). Voor meer info: www.alleskanfestival.be

Cap Gris Nez

2008-05-17T21:14:00.006+02:00

Een foto die ik genomen heb aan de Cap Gris Nez. Klik op de foto voor een groter en minder pixelduidelijk zicht. Het toestel warmee ik de foto genomen heb, behoort toe aan deze jongen.

Stokje

2008-05-01T15:52:00.003+02:00

Ik heb een "stokje" doorgekregen van Joris. Ik wist eerst niet wat het was, maar dat blijkt een soort kettingbrief voor creatieve mensen te zijn. Wat moest ik doen? Het dichtstbijzijnde boek van minstens 123 pagina's nemen. Dan zoeken naar de 123ste pagina, vijfde zin. En dan de drie zinnen daarna hier opschrijven.
Het boek in kwestie is "American Jewish Fiction", edited by Gerald Shapiro, geworden. Een overblijfsel van de cursus "Jewish American literature" uit de eerste licentie Germaanse talen. De zesde, zevende en achtste zin van die bladzijde zijn de volgende:

Morris told him that this happened only to neglected women, and was a sign. Morris said that if titties were not fondled and kissed, they got cancer in protest. It was a cry of the flesh.

Droomoord op de Gentse Feesten

2008-04-25T18:21:00.005+02:00

Binnenkort is het eindelijk zover. Het stuk waaraan ik al 3 jaar schrijf, wordt eindelijk opgevoerd. Met enkele vrienden zal ik het maken tegen de Gentse feesten. Gisteren kregen we immers het nieuws dat we mee mogen doen aan het AllesKanfestival, een festival voor jonge kunstenaars. Joepie! Leuk is ook dat we gecoacht worden door 'een professioneel iemand'. Ik ben echt benieuwd wie we toegewezen zullen krijgen. Spannend allemaal. Ik zie het alvast helemaal zitten! Nu ga ik nog even wegdromen en met een zeer gelukkige glimlach op m'n gezicht rondlopen.

Die ochtend...

2008-04-24T20:44:00.003+02:00

Elke ochtend rijd ik samen met een collega naar het werk. Dus stipt om half acht sta ik op mijn plekje te wachten tot hij er is. Na zo'n anderhalve maand samen te rijden, merk je dat steeds dezelfde mensen voorbijrijden. Je hebt de vrouw die steeds nog autoruiten wast op de hoek van de straat. Met de ruitenwisser welteverstaan. En dan heb je de jongen die altijd vriendelijk lacht naar me. Je hebt dan ook nog de Robert-of-Bertrand-figuur. Ik haal die twee altijd door elkaar. In elk geval, die met de grootste bakkebaarden. En dan heb je nog de oude man die maar net boven zijn venster uitpiept en altijd vol plezier naar me lacht. Als ik die man zie, dan begint mijn dag al goed. En dan komt mijn lift aangereden en rijden we naar het werk. Misschien staat er onderweg ook wel iemand die ons elke dag ziet passeren en herkent.

Vampierenbal (2)

2008-04-20T20:07:00.002+02:00

Toen ik gisteren op de trappen van de aula wachtte op een vriendin om samen iets te gaan eten, gebeurde er iets vreemds. Achter mij kwamen plotseling twee mannen tevoorschijn. Op zich niets speciaals. Er waren er zo al verschillende voorbijgelopen. Maar een van die mannen had iets duivels in zich. Niet enkel de schrammen op zijn gezicht schenen een donkere levensstijl te verraden. Hij keek me ook met een blik aan die iets zei in de trant van "kijk maar uit, of ik krijg je nog te pakken". Om die blik kracht bij te zetten, keek hij vanuit zijn ooghoeken in het passeren nog eens naar mij. En toen hij later de straat overstak, nog eens. Ik zat niet helemaal op mijn gemak. Dat vampierachtige wezen glipte samen met de andere man een beenhouwerij binnen. Ik zat op mijn hoede. Wachtend op de vriendin die snel zou komen en hopend dat die mannen niet zo snel weer zouden passeren. Intussen passeerde er veel volk voorbij de beenhouwerij. Voordat die mannen er binnengingen, leek die slagerij een gewone winkel, zonder veel bekijks. Maar vanaf het moment dat die mannen - vampieren in mijn ogen - binnen waren, stond er enorm veel volk naar binnen te kijken. Wellicht was er een heel schouwspel te zien van mannen die bloed zogen uit de verschillende varkens die er omhoog hingen. Of die zich als zombies op de verse kadavers gooiden. Gelukkig kwam m'n vriendin snel van haar werk en konden we ontkomen. We gingen eten en daarna ging ik nog naar een feestje. Op dat feestje zat ik te babbelen waarop mijn gesprekspartner ineens opmerkte dat mijn adem naar look ruikte. Misschien was het daarom dat die vampier me argwanend bekeek... .

Back to black

2008-04-07T19:43:00.005+02:00

Twee weekends lang elke dag optreden. In totaal dus zes keer. Het is leuk, maar ontzettend vermoeiend. Gelukkig is onze dansgroep naar elkaar toegegroeid, hebben we het steeds gezellig gemaakt achteraf en zijn er niet al te grote flaters en ongelukken gebeurd. Akkoord, de altijd aanwezige blauwe plekken, brandwonden en schaafwonden zijn er natuurlijk wel bij. Maar dat zijn we al gewend. Ons lichaam geneest wonderwel snel.
Dit jaar dansten we op 'Back to Black', van Amy Winehouse. Als volleerde dames met netkousen en hoge hakken probeerden we het publiek in te pakken. Zes keer lang.
Hieronder staan nog enkele foto's van het optreden van de moderne dans.
En voor mij wacht nu het zwarte gat. I'm going back to... black.

De Herrijzenis van de steur

2008-03-29T16:38:00.002+01:00

Het is net voorbij Pasen. Pasen, dat betekent dat Jezus van Nazareth herrezen is uit zijn graf.
En nu... 1975 jaar later is er opnieuw een herrijzenis. Dit keer van een steur. En dan nog in onze tuin. In onze vijver om precies te zijn.

Het zit namelijk zo. Vorig jaar kochten we twee steuren om in onze vijver rond te hossen en te zwemmen. Tot grote verbazing bleek de ene vis het toch wel een maand uitgehouden te hebben vooraleer hij de pijp aan duiker Maarten gaf. Een record was gesneuveld. Zolang hadden de vorige beestjes het nooit uitgehouden.
De andere steur zagen we daarna niet meer en we gingen ervan uit dat ook deze intussen wel gestorven zou zijn.

Maar nu... . Vandaag, een week na Pasen, zien we ineens opnieuw die steur, vastgestrikt in het net dat er hangt om de reiger weg te houden. We hebben hem kunnen bevrijden. Hopelijk houdt hij het nu nog een tijdje uit, ondanks zijn verwondingen door het net.
Een nieuwe Herrijzenis zowaar. Vanaf nu noem ik mijn steur 'Jezus'.

Dadendrang (3)

2008-03-17T19:52:00.002+01:00

Een mens wordt gevoed door daden. Zonder daden zou hij of zij zich niet leven. De daden die ik tegenwoordig verricht zijn van administratieve aard. Ik beschrijf hoe men bepaalde stukken moet verpakken en stuur dat door naar leveranciers.
Vroeger vond ik 'werk' altijd een magisch begrip. Ik vroeg me altijd af wat mensen deden als ze werkten. Het leek zo'n ver-van-mijn-bedshow. Iets wat nooit echt te vatten is. En nu, mijn eigen werk, vind ik heel gewoontjes. Je doet iets, je houdt je bezig en dat is dan werken. Het hoort gewoon bij mijn leven. En toch... van andere mensen vraag ik me nog altijd af wat 'werken' bij hen juist inhoudt.

Een nieuwe job, een nieuw geluid

2008-03-09T17:03:00.003+01:00

Sinds twee weken ben ik aan de slag bij een groot autobedrijf. Ik leer er nu alles over verpakkingen en moeren, bouten, koppelingen, luchtbalgen, cross- en sidemembers en meer van dat goeds. Nee, het is totaal niet waar ik hiervoor mee bezig was. Auto's konden me eigenlijk gestolen worden. Niet letterlijk natuurlijk. Zo grof ben ik ook weer niet. Maar zolang zo'n ding kan starten, vier wielen en een stuur heeft en het mij overal naartoe brengt, is dat voldoende voor mij. En toch... nu merk ik bij mezelf dat ik al op de baan kijk welke vrachtwagens allemaal van 'mijn' merk zijn.

Verwondering

2008-03-04T23:10:00.003+01:00

In een ritje in de auto heb je tijd om te denken. Met de juiste muziek op de achtergrond (Gotan Project) en in het donker is het altijd leuk om weg te dromen. Zonder je aandacht op de weg te verliezen natuurlijk. Vandaag stond ik voor een rood licht en alsof het erom gedaan was, leek de muziek perfect te passen bij deze scène. Even verder verwonderde ik me over de lichten op de straat en over hoe fantastisch het is wat er allemaal gemaakt is in deze wereld.
Die kinderlijke verbazing, die wil ik nog lang behouden. Als je je niet meer kan verwonderen over simpele dingen, als je de schoonheid in kleine zaken niet meer ziet, dan ben je pas écht oud denk ik. En ik? Ik ben fan van Peter Pan... .
Nog een vingerhoed voor het slapengaan en dan ben ik er weer vandoor.

...

2008-02-28T20:42:00.002+01:00

Telkens denk ik op een ander moment - wanneer ik niet aan mijn computer zit - van de dag: "hé, misschien moet ik eens dit of dat schrijven op mijn blog". Natuurlijk vergeet ik dat telkens ik weer thuis aan de pc zit. Of dan valt internet de hele tijd uit.
Men heeft me al gezegd: het maakt niet uit wat je schrijft op een blog. Toch ben ik iemand die altijd denkt eer ze iets doet of zegt. Als je niets te zeggen hebt, kan je maar beter niets zeggen. Ook dat is een waarheid als een koe. Ik heb het niet zo voor mensen die te pas en vooral te onpas hun gedacht komen zeggen over iets waar ze niets van afweten. Dus zeg ik maar liever niets.
Het gevolg: mensen vinden mij een 'stilleke'. Maar dat is volgens mij niet altijd een slechte eigenschap. Hoewel iedereen verlegenheid tegenwoordig steeds als negatief beschouwt, blijf ik toch de bescheidenheid vieren.
Hoe vaak hoor je het niet in een evaluatie van een sollicitatiegesprek of andere gesprekken? Hm, ja, je bent toch wel een beetje te verlegen. We hebben iemand nodig die assertiever is, spontaner is.
Ik ben ook spontaan, maar dan niet agressief assertief. Niet bombastisch aanwezig. Als iedereen bombastisch aanwezig zou zijn, dan zou er toch gewoon veel te veel geluid zijn? Dan zou iedereen doof worden. Dan zou niemand meer kunnen spreken met elkaar. Enkel in stilte. En ik word nu juist aangetrokken door die stilte... . Ben ik nu meer voorbereid op de toekomst dan al die geluidsoverschrijders?

De groene specht

2008-02-25T21:18:00.003+01:00

Nu ik vandaag aan mijn eerste echte (doch tijdelijke) job begonnen ben, rest er mij weinig tijd om veel te schrijven. Akkoord, mijn dagboek pen ik nog wel elke dag voort. Dat doe ik al sinds ik 15 was. Elke dag opnieuw, plichtsbewust. Maar creatief uit de hoek komen op het internet... . We zullen zien. Daarom een klein prentje van een groene specht die dit weekend in onze tuin kwam zitten. Hij kwam dicht genoeg om er - naar mijn mening - wel oké foto's van te nemen.

Driedubbel creatief

2008-02-21T00:13:00.003+01:00

Mijn vriendje Pieternel (2)

2008-02-19T15:56:00.003+01:00

Pieternel is me vandaag nog eens komen bezoeken. Ik heb er nog een fotootje van genomen.
Hieronder het resultaat:

Consensus

2008-02-19T10:59:00.007+01:00

Mijn broer speelt in een groepje, Consensus. Ze hebben net eigenhandig een van hun nieuwste liedjes opgenomen en mijn broer heeft het gemixt. Je kan het beluisteren op deze website. Ikzelf vind het wel een wijs nummer.

Mijn vriendje Pieternel

2008-02-18T19:53:00.004+01:00

Vandaag kreeg ik bezoek van mijn vriendje Pieternel. Ik heb Pieternel eerst van de dood bevrijd toen hij omgekeerd met zijn pootjes lag te schudden. Nadat ik hem een vinger toegereikt had, wilde hij me niet meer verlaten. Uiteindelijk heeft hij toch afscheid genomen. Ik heb er een kleine video- en fotoreportage van gemaakt.

Vampierenbal

2008-02-16T16:33:00.004+01:00

Enkele nachten geleden werd ik uitgenodigd voor een verkleedfeest. Ik loop met een vriendin doorheen een havenachtig gebied op weg naar dat feest. Ik ben verkleed als usherette, een verwijzing naar de Rocky Horror Picture Show. We komen toe op dat feest en gaan al naar binnen. Even later gaan we onze vrienden halen. Er blijkt een spel aan de gang te zijn. We moeten raden wie een vampier is. Eerst speelt een toneelstukje waar we naartoe kunnen en waar we tips kunnen vinden om de vampieren te vinden. Maar als we toekomen, blijkt het eerste toneelstukje niet door te gaan. Ik loop door en terwijl verschillende mensen naar buiten gaan, zie ik een computerachtig ding liggen, waarop een boodschap staat: het is een tip. De slager is geen vampier. Zoveel weten we dan ook weer. Omdat het een competitief spel is, besluit ik deze tip niet te delen met iemand anders. En ook die slager komt af. We hebben het erover dat hij geen vampier kan zijn. Veel mensen gaan weg en ineens blijkt dat het helemaal geen spel is. Er zouden echte vampieren rondlopen op het feest. We zitten met een aantal mensen aan een tafel, en we horen vampieren afkomen. We doen eigenlijk niets. Ik vraag me in tussentijd af of vampiers er nu eigenlijk zouden uitzien als in het tv-programma Buffy the vampire slayer. Ik kruip in een hoekje, helemaal alleen. Andere mensen zitten aan de tafel. Ineens wordt de poort opengestampt door allemaal mensen met kruisboog en houten spiesen om de vampieren aan te vallen. Ik zit gewoon langs de kant en kijk toe. Niemand doet mij iets, ik voel me niet echt op mijn gemak maar toch ook niet echt op mijn ongemak. Heel vreemd. En toen werd ik wakker.

Allo allo métro

2008-02-14T22:56:00.003+01:00

Voor de eerste keer in mijn leven neem ik de metro in België. In andere landen - Frankrijk, Engeland- heb ik dat wel al gedaan. En ik maakte er ook geen probleem van. Maar in Brussel... . Spannende dag dus. Gelukkig was er een lieve mevrouw die me begeleidde tot aan de metro en me zelfs uitlegde aan welke kiosk of aan welke automaat ik kaartjes kon kopen en waar ik ze moest ontwaarden. De goede raad dat je moet opletten dat je het niet vergeet gaf ze er op de koop toe gratis bij. Lieve mensen in de wereld. Dat doet altijd deugd. En daarna viel de metro zelfs nog beter mee. Ik kwam er begot twee bekende mensen tegen. Eentje in het heengaan en eentje in het teruggaan. Zo moest ik mijn tijd niet alleen staan verdoen onder de grond. Want wie is er nu graag alleen, onder de grond, op Valentijn?

Het heil van Ava

2008-02-12T21:12:00.000+01:00

Nooit gedacht dat ik in één week zo vaak in een papierwinkel zou terechtkomen. De schuldigen zijn mijn ouders: 25 jaar geleden besloten ze te trouwen rond deze tijd van het jaar en dit jaar willen ze papier, zilveren pennen en post-it-fotopapier om uitnodigingen te versturen. En een lieve dochter als ik gaat dan mee naar de winkel (ik was er toen immers ook al bij).
Ook nooit gedacht dat ik zo vaak in één week in diezelfde papierwinkel opgebeld zou worden, laat staan zo vaak met jobaanbiedingen. Normaal word ik nooit gebeld, door niemand. En in die papierwinkel nu ineens twee keer. Oké, één dag, denk je, dat gaat dat nog wel. Maar ook vandaag werd ik zowel voor het bezoek aan de Ava als erna opgebeld met jobaanbiedingen en uitnodigingen voor gesprekken. Hoera! Leve Ava! Heil zij met Ava! Vanaf nu roep ik Ava uit als de nieuwe patroonheilige voor werkzoekenden.

Kalkense Meersen

2008-02-10T23:32:00.000+01:00

Mooi weer vandaag

2008-02-09T16:42:00.001+01:00

Omdat het veel te mooi weer is buiten, een ode aan de buitenlucht en aan mijn vijver, waar ik ooit al volgende kikker gespot heb:

Lotusbrieven

2008-02-07T00:03:00.000+01:00

De kooi van Faraday

2008-02-06T23:19:00.000+01:00

Tijdens een onweer flitsen verschillende gedachten door je hoofd. Zeker wanneer de bliksem de volledige lucht verlicht en je drie, vier verschillende bliksemschichten na elkaar ziet verschijnen. Nog meer als je net op dat moment met de auto aan het rijden bent in een zo goed als onbewoond gebied, enkel omgeven door velden. Dan begin je te denken: Aaargh, ik ben hier het hoogste punt in de omgeving (tenzij misschien die verlichtingspalen). En aaargh, wat doe ik als de bliksem inslaat in mijn auto? Soms ben ik namelijk nogal een panikeur. En ik heb veel te veel verbeelding. Gelukkig onthield ik nog een beetje uit mijn middelbareschooltijd. De kooi van Faraday. Hetgeen ín een metalen kooi zit en waar elektriciteit op zit, dat zit veilig. Goed. Dus als de bliksem inslaat in mijn auto, is er geen probleem. Voorlopig toch niet. Maar wat moet je nu weer doen als je wil uitstappen? Kiezen om geëlektocuteerd te worden of toch maar gewoon liever van honger en dorst sterven in de auto? - Enige dramatiek is mij ook niet vreemd - Opnieuw, gelukkig herinner ik me ook nog uit verschillende populair-wetenschappelijke programma's en lessen fysica (vermoed ik) dat je wel nog uit de auto kan geraken als je je kan aarden. Ik moet dus tegen een boom kunnen rijden. Liefst wel met de zijkant, niet met de voorkant, want dan kan de elektriciteit niet weg. Oké. Genoeg bomen aan de zijkant. Dat is ook al in orde. Misschien kan de bliksem wel gewoon meteen in de bomen inslaan? En dan heb ik geen aarding nodig. Ik moet alleen zelf niet zien te ontaarden.

Mixtapeken

2008-02-05T23:28:00.000+01:00

Hij: (haalt een bestofte cassette boven) Een mixtapeken.
Zij: Ik zie het.
Hij: Zal ik het even opzetten?
Zij: Dat hoeft niet.
Hij: Weet je van wie ik het gekregen heb?
Zij: Nee.
Hij: Weet je het echt niet meer?
Zij: Eum... .
Hij: Je gaf het me toen we 1 week samen waren. Ik wilde je nog verrassen met een schelpje aan een ketting, maar jij was me voor.
Zij: Juist. Ik wilde je dat niet afluizen. Je had dat zelf al gekregen van iemand.
Hij: Toen heb jij me dit mixtapeken gegeven.
Zij: Wat staat er op?
Hij: Gewoon. Muziek die jij ooit mooi vond.
Zij: Welke? Wat heb ik erop gezet?
Hij: Laat maar. Je wou het toch niet horen.

De avonturen van Moerasschaap

2008-02-04T16:11:00.000+01:00

Zoals verwacht leeft Moerasschaap in het moeras. Moerasschaap heeft al veel meegemaakt in haar leven. Ze overwon al een gevecht tegen het moeraseendje en dat mag een heuse heldenprestatie genoemd worden. Anders dan vermoed is het moeraseendje niet onschuldig en gelig van kleur en braaf. Nee, het is een monster van jewelste. De gelige kleur is door het moeras verkleurd tot een bruingroenig kleverige vacht en doordat het kleeft, is het moeraseendje ettelijke keren groter dan een aaneengekoekte vracht van 200 liter pannenkoekendeeg. Zelfs een vrachtwagen zou moeite moeten doen om het moeraseendje te verdagen van zijn plaats. En dat zelfde moeraseendje heeft Moerasschaap al overwonnen. Beter is in feite te zeggen dat Moerasschaap de aanval van moeraseendje overleefd heeft. Door haar krullende wol kon ze het moeraseendje op een onoplettend moment verschalken. Ze scheurde haar wol van haar af zodat ze kon weglopen toen het moeraseendje Moerasschaap dacht te vermorzelen onder haar stinkende gewicht.
Dat is maar één van de vele avonturen die Moerasschaap beleefde. Meer volgt op een andere keer.

Gedichtendag (2)

2008-02-01T11:35:00.001+01:00

Omdat ik nog een gedicht liggen had dat ik zelf heel goed gelukt vind, breid ik gedichtendag uit tot vandaag:

Krisis

Verscheurd. In tweeën gereten.
Leeuw met twee prooien.
Jachtig. Gespleten.

Een vlinder. Eenzaam
En alleen…
Met twee.
Drie.

(1 november 2005)

Gedichtendag

2008-01-31T23:10:00.000+01:00

Vandaag gedichtendag. Daarom een gedichtje dat ik anderhalf jaar geleden geschreven heb toen ik in Watou suppoostte. Ik zat aan het kunstwerk Sanguis/Mantis van Jan Fabre, in de zon.

Kever op het beton

Kever op het beton
aangetrokken tot de grote ijzeren bidsprinkhaan
binnen
een Afrikaans masker als schild
maar híj
bloedt vanbinnen.

Enkele foto's

2008-01-30T16:28:00.001+01:00

Deze drie foto's heb ik vanmiddag genomen. Ik wilde een beetje experimenteren met mijn fototoestel (Traveler DC 3010) en composities. Ik wilde ook vooral weten of ik scherptediepte kan verkrijgen met dit toestel. Somt lijkt het te lukken, maar het lijkt vooralsnog nog vooral een kwestie van geluk te zijn.

GO_TELL

2008-01-30T12:51:00.000+01:00

Vertel het voort, vertel het voort. Artforum heeft een nieuw muzikaal project. Na Rumble Jumble Orchestra komt GO_TELL. Op 9 februari is er de première van de muzikale 'clash' tussen gospel en elektronica. Een boeiende mix. En wat heb ik er mee te maken? Zaterdag ben ik drie van de tien meisjes uit het koor gaan interviewen. Veel gegiechel, veel plezier in die groep. Het enthousiasme droop ervan af. Eén boodschap aan de buitenwereld gaven ze mee: komen kijken! Het gaat gewoon keigoed zijn! En dat kan ik beamen. Na eventjes de eerste repetitie op het podium bijgewoond te hebben, kan ik al zeggen: het wordt subliem. Tien prachtige stemmen (en dito meisjes) samen met de elektronische muziek. Een hele dag zat ik nog met dat ene liedje dat ze aan het repeteren waren in mijn hoofd. Het klinkt sterk. Jammer dat ik zelf niet kan gaan kijken wegens andere verplichtingen. Maar wie niets te doen heeft op zaterdag 9 februari kan (wat zeg ik: moet) een kijkje gaan nemen in Het Depot in Leuven. Kaarten zijn te verkrijgen via Het Depot of in Bilbo Leuven en JJ Record Leuven.

Dadendrang (2)

2008-01-24T23:26:00.000+01:00

Soms vraagt een mens zich af waar hij in feite altijd mee bezig is in zijn leven. Karweien opknappen, zich vervelen, wachten, je tijd verdoen, af en toe met leuke dingen, dat wel, denken dat je eigenlijk tijd te kort hebt om alle dingen te doen die je wil doen, toch tijd verdoen met te niksen.
Soms overvalt je een gevoel van nostalgie. We bouwen allerlei daden op elkaar in onze herinnering. Het lijkt allemaal één grote poel van gedane zaken. Allemaal na elkaar. Zonder tussenpozen. Bouwen en bouwen en doen en doen, zonder rustpunt. Maar als je langer nadenkt, dan blijkt dat het ook toen altijd wachten was. Wachten. Wachten. Zonder dat er ooit uitsluitsel komt. Zonder dat je ooit weet waarop je wacht. En toch doen we het. Wacht alvast af tot morgen, voor mijn volgende post.

Geen blog vandaag

2008-01-23T22:02:00.000+01:00

Vandaag bijna geen blog. Mijn computer doet een beetje vreemd. Welja, vreemd, hij maakt voornamelijk zeer vreemde geluiden. Eventjes dacht ik dat het geen computer was, maar een boormachine. Zo een aftandse, oude, versleten boormachine die dringend gesmeerd moet worden. Én die op de kop toe zwaar in overdrive gaat. Naast het feit dat het eigenlijk gewoon een voorhistorisch geval moet zijn. Zo luid klinkt het.
Het geluid van een boormachine is nooit een goed teken. En zeker niet op de dag dat je bij de tandarts op bezoek moet. Elke voorafspiegeling van een bezoek aan de tandarts moet je dan mijden. Liefst tot net voor het bezoek, en als het kan ook nog tijdens het bezoek. Niet dat de tandarts in kwestie een vervelende oude vent is. Nee, het is een lieve jongedame. Maar toch. Ik wijk alweer af.
Vandaag was er dus bijna geen blog omdat mijn pc in overdrive aan het gaan was/is. We zullen zien hoe lang hij het uithoudt. Liefst nog een tijdje. Tot zover de nutteloze leegheid van mijn bestaan.

Quite a strange evening it was...

2008-01-22T15:53:00.000+01:00

Maandagavond, 19u17. Een gewone werkdag, een gewone avond in januari. Althans, dat dacht ik. Tot ik in gemeente W* aankwam. Het lag er drassig op de parking van het station. Niet in de betekenis van een eerder artikel, doch in W* hangt er steeds wel erotiek in de lucht. Het is in elk geval nat. Het regent koud. Toen ik uitstapte uit de auto wist ik al dat ik mijn trein gemist zou hebben. Uit de verte had ik hem zien toekomen en weer vertrekken. Ik had dus tijd. Bijna geen mensen te zien. Enkel een verdwaalde buschauffeur stapt richting zijn bus. Ik kijk kort nog even de treinuren na. Om 19u20 was er inderdaad een trein. De volgende is pas om 19u40. Het is koud en winderig. Door mijn rok besluit ik binnen te wachten en nog niet naar het perron te gaan. Net als ik binnensta, komt er toch een trein aangereden. De vorige was dus een in vertraging. Ik spurt naar perron 2. Hij staat er nog, bijna niemand komt uitgestapt. Ik tracht de oude verroeste sloten van twee deuren open te wringen. De conducteur fluit, de trein vertrekt. Zonder mij. Zo dicht bij een trein heb ik hem nog nooit gemist. De trein voelt als een spooktrein., enkel te bedienen door mensen die weten hoe ze het open moeten krijgen. Niet voor gewone stervelingen als ik. Dan sta ik daar toch op het perron. Helemaal alleen, in de koude en in de regen. Met mijn rokje. Ik zie in de verte bekende en minder bekende schaduwen passeren. Ik twijfel. Ik sta te dromen. Na een kwartier komt iemand bij mij staan. Hij zegt niets. Nog 5 minuten later komt er nog iemand. Net daarna stopt een trein. Deze keer gaan de deuren wel open. Ik stap op en lees verder, de ondraaglijke lichtheid van mijn bestaan aan het overpeinzen tijdens het lezen. Niets speciaals op dat moment. Ik stap uit op bestemming G* en ga richting plaats van afspraak. Een twintigtal meter voor ik er ben, merk ik een man op. Die man had daarvoor voor mij gelopen, dezelfde richting als mij. Nu staat hij stil. Voor een geparkeerde auto. Zijn benen zijn geopend. Hij staat alsof hij voor een urinoir staat. Alleen is het urinoir geen urinoir maar een auto en kan hij niet zo goed mikken. Hij raakt het urinoir (gelukkig) niet. Maar de straal is wel duidelijk te zien. Ik ben verbouwereerd. Maar ik loop verder. Ietsje sneller dan gewoonlijk, al kan dat ook zijn doordat ik al te laat op mijn afspraak was. Mooie eerste indruk. Maar in elk geval een betere eerste indruk dan de eerste indruk die ik had van de urinerende jongen. Ik ben gerust.

Winterverblijf

2008-01-21T14:01:00.000+01:00

Het leven van een artiest bestaat uit wachten, zoveel is duidelijk. Als figurant moet je daarentegen nóg meer wachten. Om 18.30 afspraak aan de Vooruit, eventjes onze 'choreografie' oefenen en dan is het wachten geblazen. Pas om 21u30 worden de 25 figuranten gevraagd om de scène te betreden. De figuranten moeten opkomen, een stoel innemen, gaan zitten en kijken naar een lege muur, een beetje ... wachten uiteraard en dan druppelgewijs - in een bepaald ritme, niet te snel, niet te traag - opnieuw afgaan. Wel mogen we mee applaus gaan halen, samen met Dirk Roofthooft, een Mongoolse zangeres en de andere acteurs.
Eerlijk gezegd doet het toch een beetje vreemd. Als figurant weet je niet wat voor beeld je eigenlijk aan het maken bent, wat het doet in die voorstelling en wat dat juist betekent voor de toeschouwers. Jammer dat we het stuk zelf niet konden volgen. Maar toch een ervaring en een gratis ticket rijker.

Back to black

2008-01-18T19:20:00.001+01:00

2008 lijkt een artistiek-productief jaar te worden. Eerst en vooral mag ik morgen meespelen (meefigureren) in Winterverblijf van Lotte Van den Berg. Daarna figureer ik ook nog in Loft en eind maart volgt alweer het tweejaarlijkse balletrecital van Aurora. Er valt dus heel wat te repeteren en te dansen. Zoals vanavond, anderhalf uur dansen op Amy Winehouse. Hoewel onze motoriek nog iets beter werkt dan die van de zangeres zelf, moet er nog veel geoefend worden. Maar we geloven erin.
Maar ik kijk vooral uit naar morgen, naar een vierdubbel verjaardagsfeestje in de Video, waar ik mijn vriendjes nog eens terug kan zien.

SPSS

2008-01-17T21:35:00.000+01:00

SPSS. Wie niet beter weet, zou kunnen denken dat het om een of andere politieke partij gaat. Vele studenten uit verschillende richtingen zullen u echter kunnen vertellen dat het een computerprogramma is om statistieken mee uit te voeren. Vele studenten hebben het zich ook beklaagd dat ze ooit met dit programma moesten werken. Ik ben daar geen van. Als germanist krijg je veel vakken, maar geen statistiek. En gelukkig maar.
Zelf ben ik pas onlangs in aanraking gekomen met dit geval. De voorbije maand heb ik af en toe enquêtes ingevoerd in SPSS. En vandaag was de laatste dag. Alle 919 enquêtes over het pc- en gsmgebruik van jongeren zijn geteld. Apestaartjaren heet het onderzoek, en het wordt uitgevoerd door Jeugdwerknet en Graffiti vzw. Nu moeten ze nog verwerkt worden. Dat werk is gelukkig niet voor mij. Ik heb me zo al een beeld gevormd van hoe de resultaten zullen zijn. En volgens mij ziet het er nog vrij hoopvol uit met de 'jeugd van tegenwoordig'.

Doorheen drassige grassen

2008-01-16T23:01:00.000+01:00

Een man en een vrouw. Ze stappen gewoon, op een pad. Niets speciaals. Het was ook niet 'de' pad, maar 'het' pad, dus geen probleem voor dierenrechtenactivisten. Hoewel die dierenrechtenactivisten wel op de loer zaten om te zien of er toch niet op 'de' pad getorten werd. Inderdaad, u leest dat goed: getorten, of getrapt, om het in het AN te zeggen.
Nu goed, dit verhaal wordt niets. Dat kan u zelf ook al zien.

Meer gaat dit stukje over de schoonheid van de taal. Specifiek over het woord 'drassig', dat voor mij sinds vandaag een heel andere bijklank gekregen heeft. Zo blijkt dat honden in het veld kunnen gaan 'drassen'. Dat betekent niets meer of niets minder dan een teef te dekken. Even plastisch als 'drassen', geef toe. Na 'baggeren' dus nu ook 'drassen'. En 'drassige grassen' wordt ineens toch helemaal iets anders... Wat is de taal waarlijk schoon.

Dadendrang (1)

2008-01-14T12:56:00.000+01:00

Contemplatief als ik ben, overpeinsde ik het feit dat ik nog steeds geen blog heb. En dat in deze tijden waarin iedereen schijnbaar een blog dient te hebben. Heb ik dan geen leven misschien? Of misschien betreft het een leven waarin eenieder mij kan vertellen dat het niet de moeite is om het op te schrijven, laat staan interessant voor anderen om het te lezen. Maar men kan het ook omgekeerd bezien. Wie in deze jachtige tijden heeft tegenwoordig nog tijd om al zijn belevenissen te boek te stellen? Juist ja, enkel diegenen met té veel tijd. Die logischerwijze geen leven hebben. De ironie.

Nu wil het toeval dat ik zowel over veel tijd beschik sinds ik werkzoekend ben én dat ik over een leven beschik waar zoveel over te vertellen valt als een kat kan vertellen over zijn doordeweekse slaap.

Gelukkig beschik ik ook over een (on)gezonde portie fantasie. En daar, beste lezers, kan ik u hopelijk wel mee boeien. Tot binnenkort, voor het begin van mijn volgende avontuur.