Lelijke mensen en het openbaar vervoer

Ze zijn overal. De lelijke mensen. En ze groeien gestadig uit tot de wereldbevolking helemaal overgenomen is.
Nu ik vaker van het openbaar vervoer gebruik moet maken, zie ik ook meer en meer lelijke mensen. Het is namelijk alsof alle lelijke mensen altijd het openbaar vervoer gebruiken. In de openbaarheid treden met hun lelijkheid, bij wijze van spreken.
En het openbaar vervoer wéét dat. Want wat las ik vorige week in een artikel in De Metro? "Lelijke mensen verdienen minder". Kwestie van duidelijk je doelgroep aan te spreken, denk ik zo. Waarom zitten ze anders op het openbaar vervoer, behalve dan om naar hun onderbetaalde jobs te reizen?
Nu, volgens sprookjes zoals het lelijke eendje en Sara zouden ze uiteindelijk mooie zwanen worden. Sommigen lijken echter immens lang te moeten wachten tot ze uiteindelijk een zwaan worden. Maar geduld wordt beloond. Ook dat is een eigenschap die lelijke mensen moeten hebben als ze het openbaar vervoer moeten/willen nemen. Maar daarover een volgende keer meer.

Yours sincerely,
ugly duckling #2864

Schots en scheef getrokken foto's

Als je naast iemand loopt met een spiegelreflexcamera en verschillende lenzen, is het niet altijd makkelijk om beter te doen met je eigen compactje (maar wél met 10x optische zoom!). Zo erg dat ik op den duur zelf geen foto's meer neem. Toch vind ik dat onderstaande foto's wel iets hebben...

De Blackadderroute doorheen de Lowlands

maandagochtend 26 juli om 03.56u: Nietsvermoedend rijden Joris en ik naar Calais om er richting Schotland te trekken. We weten nog niet wie/wat we allemaal zullen tegenkomen en waar dat dan allemaal zou gebeuren. We weten enkel: Schotland. En in Engeland rijden ze links. Dat is ook nog een belangrijk feit als je zelf met de auto dat land doorkruist.

Na enkele dagen in het Schotse zuiden vertoefd te hebben, begon het ons te dagen dat we allerlei subliminale boodschappen kregen. Meerbepaald over Blackadder. Het begon met een klein teken, zoals Baldrick die ineens een uitleg geeft over Carlaeverock Castle, of een dichtbije 'Blackaddieroad'. Maar uiteindelijk kwamen we bij de praal der pralen terecht. Per toeval. Dachten we. In Glasgow stonden we ineens aan de kathedraal en zonder het al te goed te beseffen, gingen we binnen. Daar - in een walm van wierook en kaarsvet - zagen we ineens de tombe van bishop 'Blackadder'. Daarmee was ook meteen onze route gedaan. Toch hadden we nog enkele dagen om de Lowlands verder uit te pluizen, zonder subliminale boodschappen deze keer.

Theater aan Twater

Vrijdag ben ik samen met Joris naar Boom gereden om er het 'Theater aan Twater' mee te maken. Een gezellig kunstmarktje, veel klei, veel vedettbakken, en ik ben er een karikatuur van mezelf geworden. Het resultaat:



Oordeel zelf maar of ik er al dan niet beter uitzie op die tekening ;)

DroomWoord (1)

Soms zijn er zo van die woorden waar ik een afschuwelijke hekel aan heb. Zo van die woorden waarvan je denkt: waarom zijn die in godsnaam ooit uitgevonden? Aartslelijke woorden die vaak aangeduid worden met de term eufemisme. Zo heb je tegenwoordig het woord concullega. Hoewel ik van nature niet echt zo gesteld ben op joggen, zet dit begrip me meteen op een hardlopen. En liefst kijk ik dan nooit meer om.

Voor de concullegamaagden: concullega is een samentrekking van twee op het eerste gezicht nauwelijks samen te voegen woorden: concurrent en collega. Het wordt gebruikt om zogezegd vriendelijk te zijn tegenover concurrenten. Zogezegd, want meer is het gebruik van zo'n 'ding' een marketingsidee of zichzelf op een goed blaadje plaatsen.

Zo was ik een aantal maanden geleden op een sollicitatie-avond bij een interimkantoor waar ze op een gesjellige manier wilden toetsen of je paste binnen hun profiel. Maar toen ze ineens over concullega's begonnen, konden de braakneigingen nauwelijks uitblijven. En dat lag niet aan de boot waarop het evenement doorging.

Evenement is trouwens ook zo'n woord. Evenementen zijn dingen waar je beter wegblijft. Je loopt er immers een grote kans om concullega's tegen het lijf te lopen.

Bedankt

Soms besef je ineens dat je je beide handen mag kussen dat je kan doen wat je altijd hebt willen doen. Zoals een toneelstuk maken. En dan bedenk je ineens dat je dat nooit hebt kunnen doen zonder een aantal mensen. De meesten daarvan staan al op de bedanklijst van Droomoord, maar vanavond bedacht ik ineens dat we de mensen die al het meeste geduld met ons moeten opbrengennog niet op de lijst staan. Dat zijn de huisgenoten van Kristof en Matthias. We gebruiken hun living als repetitieruimte en zorgen dus voor het nodige verhuiswerk, tumult en voor twee rusteloze avonden per week. Dus bij deze wil ik hen en alle andere mensen die ons nu al helpen om m'n droom waar te maken, echt al van harte bedanken. Merci.

Dadendrang (4)

Soms doet een Helena al eens daden die ze beter niet zou doen. Domme daden zou je ze kunnen noemen. Of beter nog: lompe daden.

Zo ging ze eergisteren naar een feestje, was ze er nog geen vijf seconden en sukkelde al over een koord. Helemaal tegen de grond, of beter: tegen het grind. Gevolg: een hele EHBO-ploeg om haar heen om haar knie te verzorgen en een zeer elegante pleister op haar knie.

En dat doet dus pijn. Ik vraag me af hoe kleine kinderen tegen al die pijn en wondes kunnen. Zijn zij dan zoveel sterker dan volwassenen? Of worden we gewoon allemaal woossies? Een eerste wapenfeit van oud te worden... .