...

Telkens denk ik op een ander moment - wanneer ik niet aan mijn computer zit - van de dag: "hé, misschien moet ik eens dit of dat schrijven op mijn blog". Natuurlijk vergeet ik dat telkens ik weer thuis aan de pc zit. Of dan valt internet de hele tijd uit.
Men heeft me al gezegd: het maakt niet uit wat je schrijft op een blog. Toch ben ik iemand die altijd denkt eer ze iets doet of zegt. Als je niets te zeggen hebt, kan je maar beter niets zeggen. Ook dat is een waarheid als een koe. Ik heb het niet zo voor mensen die te pas en vooral te onpas hun gedacht komen zeggen over iets waar ze niets van afweten. Dus zeg ik maar liever niets.
Het gevolg: mensen vinden mij een 'stilleke'. Maar dat is volgens mij niet altijd een slechte eigenschap. Hoewel iedereen verlegenheid tegenwoordig steeds als negatief beschouwt, blijf ik toch de bescheidenheid vieren.
Hoe vaak hoor je het niet in een evaluatie van een sollicitatiegesprek of andere gesprekken? Hm, ja, je bent toch wel een beetje te verlegen. We hebben iemand nodig die assertiever is, spontaner is.
Ik ben ook spontaan, maar dan niet agressief assertief. Niet bombastisch aanwezig. Als iedereen bombastisch aanwezig zou zijn, dan zou er toch gewoon veel te veel geluid zijn? Dan zou iedereen doof worden. Dan zou niemand meer kunnen spreken met elkaar. Enkel in stilte. En ik word nu juist aangetrokken door die stilte... . Ben ik nu meer voorbereid op de toekomst dan al die geluidsoverschrijders?

De groene specht

Nu ik vandaag aan mijn eerste echte (doch tijdelijke) job begonnen ben, rest er mij weinig tijd om veel te schrijven. Akkoord, mijn dagboek pen ik nog wel elke dag voort. Dat doe ik al sinds ik 15 was. Elke dag opnieuw, plichtsbewust. Maar creatief uit de hoek komen op het internet... . We zullen zien. Daarom een klein prentje van een groene specht die dit weekend in onze tuin kwam zitten. Hij kwam dicht genoeg om er - naar mijn mening - wel oké foto's van te nemen.

Driedubbel creatief

Mijn vriendje Pieternel (2)

Pieternel is me vandaag nog eens komen bezoeken. Ik heb er nog een fotootje van genomen.
Hieronder het resultaat:

Consensus

Mijn broer speelt in een groepje, Consensus. Ze hebben net eigenhandig een van hun nieuwste liedjes opgenomen en mijn broer heeft het gemixt. Je kan het beluisteren op deze website. Ikzelf vind het wel een wijs nummer.

Mijn vriendje Pieternel

Vandaag kreeg ik bezoek van mijn vriendje Pieternel. Ik heb Pieternel eerst van de dood bevrijd toen hij omgekeerd met zijn pootjes lag te schudden. Nadat ik hem een vinger toegereikt had, wilde hij me niet meer verlaten. Uiteindelijk heeft hij toch afscheid genomen. Ik heb er een kleine video- en fotoreportage van gemaakt.

Vampierenbal

Enkele nachten geleden werd ik uitgenodigd voor een verkleedfeest. Ik loop met een vriendin doorheen een havenachtig gebied op weg naar dat feest. Ik ben verkleed als usherette, een verwijzing naar de Rocky Horror Picture Show. We komen toe op dat feest en gaan al naar binnen. Even later gaan we onze vrienden halen. Er blijkt een spel aan de gang te zijn. We moeten raden wie een vampier is. Eerst speelt een toneelstukje waar we naartoe kunnen en waar we tips kunnen vinden om de vampieren te vinden. Maar als we toekomen, blijkt het eerste toneelstukje niet door te gaan. Ik loop door en terwijl verschillende mensen naar buiten gaan, zie ik een computerachtig ding liggen, waarop een boodschap staat: het is een tip. De slager is geen vampier. Zoveel weten we dan ook weer. Omdat het een competitief spel is, besluit ik deze tip niet te delen met iemand anders. En ook die slager komt af. We hebben het erover dat hij geen vampier kan zijn. Veel mensen gaan weg en ineens blijkt dat het helemaal geen spel is. Er zouden echte vampieren rondlopen op het feest. We zitten met een aantal mensen aan een tafel, en we horen vampieren afkomen. We doen eigenlijk niets. Ik vraag me in tussentijd af of vampiers er nu eigenlijk zouden uitzien als in het tv-programma Buffy the vampire slayer. Ik kruip in een hoekje, helemaal alleen. Andere mensen zitten aan de tafel. Ineens wordt de poort opengestampt door allemaal mensen met kruisboog en houten spiesen om de vampieren aan te vallen. Ik zit gewoon langs de kant en kijk toe. Niemand doet mij iets, ik voel me niet echt op mijn gemak maar toch ook niet echt op mijn ongemak. Heel vreemd. En toen werd ik wakker.