Een losse scène

KEVE: Het roept dingen op.
LASSE: Dingen?
KEVE: We moeten gauw voortmaken.
LASSE: Is het niet beter te wachten?
KEVE: Wachten is voor mannen die niet beter weten. En waar moeten we dan op wachten?
JEFF: (vanuit verte) Op Godot. Of op mij. Als dat voor jullie hetzelfde is.
LASSE: Jeff! We misten je. Kom hier man! Lang geleden! 't Is goed dat je er bent. We moeten...
KEVE: We moeten voortmaken. Dat is wat we moeten doen. Geen tijd om te staan babbelen, Jeff. 't Moet vooruit.
JEFF: Is het dan gelukt?
KEVE: Gelukt?
JEFF: Het project.
KEVE: Ah. Ja. Op sommige punten na natuurlijk. We mogen niet te optimistisch zijn.
JEFF: Inderdaad. Laat dat aan anderen over.
KEVE: En met jouw 'corporate business plan'?
JEFF: Aha. Dat verloopt allemaal TOP SECRET, mijn beste. 't Wordt tijd dat daar verandering in komt.
LASSE: Tuh - Tsjeendzj.
JEFF: Change. Daar zeg je 't.

BAF. En het loopt. Als een trein. Zonder kadans. Enkel jij. Zonder zorgen. En met een glimlach. Het loopt. Het loopt het loopt het loopt. Het loopt. Uit. De stoelen worden verzet. In een ijzige fles klinkt het water. Ook het water loopt loopt loopt. BAF. Een tweede schot weerklinkt. Niemand weet wat het is. Het is mijn hersenschors. De clichés lopen uit mijn hersenen. Ze lopen lopen weg. Ver weg. Om nooit meer terug te komen. BAF. Het wordt stil. Rust. Rust. Stilte. Gedaan.

Ik ben in de lente van mijn leven...

... maar in mei bloeit de herfst al. (Uit: Droomoord)

Avonturen in de auto

Op een doordeweekse vrijdag - hoewel je vrijdag misschien niet meteen als door-de-weeks kunt beschouwen, maar dat geheel terzijde gelaten - reed ik met de auto naar L. waar ik balletles volg. Nu word ik elke keer op dezelfde plaats altijd wel voorbijgestoken door mannen met zware auto's die hun mannelijkheid per se willen bewijzen door een kleine auto als de mijne voorbij te steken, maar deze niet-zo-door-de-weekse vrijdag lag het machogehalte op de weg nog ietsje hoger. Toen werd ik niet één maar twee keer voorbijgestoken. Oké, dat valt nog wel mee. Dat gebeurt ginder ook wel vaker. Maar toch was het deze keer speciaal: de ene auto reed me langs links voorbij, terwijl de andere me langs de parkeerstrook langs rechts voorbij stak. Ik was eventjes in paniek. Waren deze twee jolige heren met elkaar in een rally verwikkeld en was ik als onschuldige deerne ineens te midden van een woeste race terechtgekomen? Het leek wel de plot van een middelmatige actiefilm. En daar begon mijn brein in die luttele seconden al een heel scenario bij te verzinnen. De ene auto zou misschien beginnen te schieten naar de andere. Ik zou daar dan tussenzitten en moeten wegduiken om de kogels te ontwijken. Dat zou me dan lukken en dan kon ik ze klem rijden op de brug, hen met een grand écard beiden tegelijk bij de lurven nemen (wie weet toch wat dat zijn...), hen heldhaftig overleveren aan de politie en de macho-cultuur meteen een ferme halt toe houden. Maar op dat moment stak de rechtse auto de links voorbijstekende ook nog eens voorbij, zoefde weg voorbij de bocht en al wat ik nog kon denken was: wtf?! Om goed voorbereid te zijn, oefende ik op ballet dan maar al gauw m'n grand écard. Het zou nog maar eens moeten voorvallen.

Lelijke mensen en het openbaar vervoer

Ze zijn overal. De lelijke mensen. En ze groeien gestadig uit tot de wereldbevolking helemaal overgenomen is.
Nu ik vaker van het openbaar vervoer gebruik moet maken, zie ik ook meer en meer lelijke mensen. Het is namelijk alsof alle lelijke mensen altijd het openbaar vervoer gebruiken. In de openbaarheid treden met hun lelijkheid, bij wijze van spreken.
En het openbaar vervoer wéét dat. Want wat las ik vorige week in een artikel in De Metro? "Lelijke mensen verdienen minder". Kwestie van duidelijk je doelgroep aan te spreken, denk ik zo. Waarom zitten ze anders op het openbaar vervoer, behalve dan om naar hun onderbetaalde jobs te reizen?
Nu, volgens sprookjes zoals het lelijke eendje en Sara zouden ze uiteindelijk mooie zwanen worden. Sommigen lijken echter immens lang te moeten wachten tot ze uiteindelijk een zwaan worden. Maar geduld wordt beloond. Ook dat is een eigenschap die lelijke mensen moeten hebben als ze het openbaar vervoer moeten/willen nemen. Maar daarover een volgende keer meer.

Yours sincerely,
ugly duckling #2864

Schots en scheef getrokken foto's

Als je naast iemand loopt met een spiegelreflexcamera en verschillende lenzen, is het niet altijd makkelijk om beter te doen met je eigen compactje (maar wél met 10x optische zoom!). Zo erg dat ik op den duur zelf geen foto's meer neem. Toch vind ik dat onderstaande foto's wel iets hebben...

De Blackadderroute doorheen de Lowlands

maandagochtend 26 juli om 03.56u: Nietsvermoedend rijden Joris en ik naar Calais om er richting Schotland te trekken. We weten nog niet wie/wat we allemaal zullen tegenkomen en waar dat dan allemaal zou gebeuren. We weten enkel: Schotland. En in Engeland rijden ze links. Dat is ook nog een belangrijk feit als je zelf met de auto dat land doorkruist.

Na enkele dagen in het Schotse zuiden vertoefd te hebben, begon het ons te dagen dat we allerlei subliminale boodschappen kregen. Meerbepaald over Blackadder. Het begon met een klein teken, zoals Baldrick die ineens een uitleg geeft over Carlaeverock Castle, of een dichtbije 'Blackaddieroad'. Maar uiteindelijk kwamen we bij de praal der pralen terecht. Per toeval. Dachten we. In Glasgow stonden we ineens aan de kathedraal en zonder het al te goed te beseffen, gingen we binnen. Daar - in een walm van wierook en kaarsvet - zagen we ineens de tombe van bishop 'Blackadder'. Daarmee was ook meteen onze route gedaan. Toch hadden we nog enkele dagen om de Lowlands verder uit te pluizen, zonder subliminale boodschappen deze keer.